de fr en nl pl

Życie Świętego Willibrorda

Święty Willibrord urodził się w Northumbrii (na terenie obecnej północnej Anglii i południowo-wschodniej Szkocji) ok. 658 roku, w nowo nawróconej rodzinie. Jego ojciec, Wilgils, oddał go do klasztoru w Ripon, a sam po śmierci małżonki został pustelnikiem. Willibrord dorastał pod wpływem biskupa Yorku, św. Wilfrida, który wolał praktykę rzymską od celtyckich praktyk kościelnych. W wieku dwudziestu lat udał się do Irlandii, na Wyspę Świętych, do klasztoru Rathmelsigi, gdzie poddał się ścisłej ascezie. Jego kierownikiem duchowym, a zarazem przełożonym został opat Egbert. Z jego polecenia w 688 roku został wyświęcony na kapłana. Miał wówczas 30 lat. Jako człowiek wypełniony duchem peregrinatio, tj. mistycznym pragnieniem wyrzeczenia się ziemskiego domu, postanowił głosić ewangelię pogańskim ludom. W 690 roku wraz z 11 towarzyszami przeszedł na kontynent europejski, aby przekazać wiarę chrześcijańską ludowi fryzyjskiemu (tereny obecnej Holandii), który dotychczas stawiał opór ewangelizacji.

W przeciwieństwie do praktyk misyjnych mnichów iroszkockich, którzy zajmowali się ewangelizacją niesystematycznie, Willibrord zorganizował swoją pracę misyjną inteligentnie i z pragmatyzmem. Najpierw poszukał ochrony u Pippina II, który wyrzucił króla Fryzów, Radboda, z powrotem nad Ren. Następnie chciał postępować w ścisłej zgodzie z autorytetem papieskim, dlatego dwukrotnie wyruszył w pełną trudów podróż do Rzymu. W 695 r. papież Sergiusz I wyświęcił go tam na arcybiskupa utrechckiego. Na polecenie dynastii Pippinów Willibrord został przez szlachtę francuską obdarowany licznymi dobrami, aby dzięki nim mógł wybudować wiele kościołów i klasztorów.

W 698 roku od Irminy, żony Pippina II i przełożonej opactwa w Trier, otrzymał połowę większej posiadłości opactwa koło Trewiru. Posiadłość ta, położona w Echternach, została później uzupełniona darowizną drugiej połowy przez Pippina II. W ten sposób Willibrord mógł założyć klasztor w Echternach. Tam też po przejściu na emeryturę przygotowywał swoje misyjne wyprawy do niespokojnej Fryzji, a także do Danii i Turyngii.

W swojej działalności doznał wielu niepowodzeń. Dzieło się tak do czasu, aż Karol Młot pokonał swojego odwiecznego antagonistę, Radboda. W 719 roku Winfrid, szerzej znany jako Bonifacy (późniejszy apostoł Germanów), przybył do Willibrorda i pozostał z nim przez prawie trzy lata, pobierajac u niego nauki. Następnie Winfrid udał się na tereny germańskie, aby tam głosić Ewangelię.

Nie są znane żadne informacje na temat końca życia Willibrorda. Zanim zmarł w niezwykłym jak na owe czasy wieku 81 lat, zorganizował swoją sukcesję i rozdzielił swoje dobra. W dniu 70. urodzin na marginesie kalendarza zanotował najważniejsze daty swojej działalności misyjnej. Całość zakończył słowami in Dei nomine feliciter, które wyrażą jego niewzruszoną wiarę w Boga. Zmarł 7 listopada 739 roku. Zgodnie ze swoim życzeniem został pochowany w Echternach.

Niemalże od razu po śmierci czczony był jako święty, a do jego grobu z roku na rok przybywało coraz więcej pielgrzymów. Około 800 roku skromny kościół Merowingowy musiał zostać powiększony. Tak powstał trzynawowy kościół o długości ponad 60 metrów. Dwie biografie, pierwsza napisana przez Alkuina, druga, 300 lat później, przez opata Thiofryda, opowiadają o legendach i niezliczonych cudach związanych z postacią Willibrorda. Dzięki nim renoma i cześć, a zwłaszcza kult świętego znacznie wzrosły w europejskich klasztorach i kościołach po tej stronie Alp.

Na szlakach misyjnych Willibrorda studnie i źródła do dziś są odwiedzane przez ludzi, którzy wierzą, że woda z nich ma moc uzdrawiania z różnych chorób nerwowych, zwłaszcza u dzieci. Wiele kościołów parafialnych w Belgii, Holandii i wzdłuż dolnego biegu Renu, które często były zależne od klasztoru w Echternach, zachowało do dziś patronat Willibrorda. O wierności swemu świętemu patronowi świadczą pielgrzymki do Echternach i udział w Tańczącej Procesji. Początki tego religijnego wydarzenia sięgają bardzo dalekiej przeszłości, a dzięki swojej wyjątkowości przetrwało do naszych dni. Tańcząca Procesja odbywa się co roku we wtorek po Zielonych Świątkach i zawsze przyciąga tysiące uczestników i taką samą liczbę widzów - wszystko po to, aby uczcić pamięć świętego o prawdziwie europejskim wymiarze, często nazywanego apostołem krajów BENELUXU.

 
Service Kommunikatioun a Press . Service Communication et Presse
Äerzbistum Lëtzebuerg . Archevêché de Luxembourg

© Verschidde Rechter reservéiert . Certains droits réservés
Dateschutz . Protection des données
Ëmweltschutz . Protection de l'environnement