
|
|
5. Faaschtesonndeg 21./22.3.2026 A
5. Faaschtesonndeg 21./22.3.2026 A
"Rette mich vor bösen und tückischen Menschen." Sou heescht et am Introitus-Gesang, dee fir de 5. Faaschtesonndeg virgesinn ass. Wa mir an eis Welt kucken, da misste mir eventuell all Dag dëst Gebiet u Gott riichten. Mä wéi definéiert een déi Mënschen, déi béis sinn? Sinn net och mir selwer ëmmer emol béis oder net ganz fein? D'Faaschtenzäit ass eng Zäit, wou mir grad doriwwer nodenke sollten. Froe mir fir eis selwer ëm Verzeien, do wou mir net no der Botschaft vun der Léift gelieft a gehandelt hunn.
* Här Jesus Christus, du hues eis d'Verzeie vu Gott, dem Papp, bruecht. * Här Jesus Christus, du schenks eis deng Léift an däin Erbaarmen. * Här Jesus Christus, du leets eis un, selwer ëmmer nees baarmhäerzeg ze sinn.
Dagesgebiet
Här, eise Gott, déi Jong huet sech aus Léift zu dëser Welt dem Doud ausgeliwwert. Looss eis a senger Léift bleiwen a mat denger Gnod aus hir eraus liewen. Dorëms biede mir duerch Jesus Christus, eisen Här. Amen.
Que ta grâce nous obtienne, Seigneur, d’imiter avec joie la charité du Christ qui a donné sa vie par amour pour le monde. Lui qui règne.
Herr, unser Gott, dein Sohn ist in diese Welt gekommen und hat aus Liebe zu uns alle Konsequenzen der Menschwerdung auf sich genommen. Lass uns in seiner Liebe bleiben und mit deiner Gnade aus ihr leben und wirken. Lass uns gemeinsam daran arbeiten, die Lebens- und Arbeitsbedingungen besonders der Menschen in den Schwellenländern unserer Welt zu verbessern. Darum bitten wir durch ihn, Jesus Christus, unsern Bruder und Herrn.
Liesungen: Ez 37, 12b-14 / Röm 8, 8-11 / Joh 11, 1-45
Lesung aus dem Buch Ezechiel. So spricht GOTT, der Herr: Siehe, ich öffne eure Gräber und hole euch, mein Volk, aus euren Gräbern herauf. Ich bringe euch zum Ackerboden Israels. Und ihr werdet erkennen, dass ich der HERR bin, wenn ich eure Gräber öffne und euch, mein Volk, aus euren Gräbern heraufhole. Ich gebe meinen Geist in euch, dann werdet ihr lebendig und ich versetze euch wieder auf euren Ackerboden. Dann werdet ihr erkennen, dass ich der HERR bin. Ich habe gesprochen und ich führe es aus - Spruch des HERRN.
Kv Beim Herrn ist die Huld, bei ihm ist Erlösung in Fülle.
Aus
den Tiefen rufe ich, Herr,
zu dir: *
Lesung aus dem Brief des Apsotels Paulus an die Gemeinde in Rom. Schwestern und Brüder! Wer aber vom Fleisch bestimmt ist, kann Gott nicht gefallen. Ihr aber seid nicht vom Fleisch, sondern vom Geist bestimmt, da ja der Geist Gottes in euch wohnt. Wer aber den Geist Christi nicht hat, der gehört nicht zu ihm. Wenn aber Christus in euch ist, dann ist zwar der Leib tot aufgrund der Sünde, der Geist aber ist Leben aufgrund der Gerechtigkeit. Wenn aber der Geist dessen in euch wohnt, der Jesus von den Toten auferweckt hat, dann wird er, der Christus von den Toten auferweckt hat, auch eure sterblichen Leiber lebendig machen, durch seinen Geist, der in euch wohnt.
Herr Jesus, dir sei Ruhm und Ehre! (So spricht der Herr:) Ich bin die Auferstehung und das Leben. Jeder, der an mich glaubt, wird auf ewig nicht sterben. Herr Jesus, dir sei Ruhm und Ehre!
Aus dem heiligen Evangelium nach Johannes. In jener Zeit war ein Mann krank, Lazarus aus Betanien, dem Dorf der Maria und ihrer Schwester Marta. Maria war jene, die den Herrn mit Öl gesalbt und seine Füße mit ihren Haaren abgetrocknet hatte; deren Bruder Lazarus war krank. Daher sandten die Schwestern Jesus die Nachricht: Herr, sieh: Der, den du liebst, er ist krank. Als Jesus das hörte, sagte er: Diese Krankheit führt nicht zum Tod, sondern dient der Verherrlichung Gottes. Durch sie soll der Sohn Gottes verherrlicht werden. Jesus liebte aber Marta, ihre Schwester und Lazarus. Als er hörte, dass Lazarus krank war, blieb er noch zwei Tage an dem Ort, wo er sich aufhielt. Danach sagte er zu den Jüngern: Lasst uns wieder nach Judäa gehen. Die Jünger sagten zu ihm: Rabbi, eben noch suchten dich die Juden zu steinigen und du gehst wieder dorthin? Jesus antwortete: Hat der Tag nicht zwölf Stunden? Wenn jemand am Tag umhergeht, stößt er nicht an, weil er das Licht dieser Welt sieht; wenn aber jemand in der Nacht umhergeht, stößt er an, weil das Licht nicht in ihm ist. So sprach er. Dann sagte er zu ihnen: Lazarus, unser Freund, schläft; aber ich gehe hin, um ihn aufzuwecken. Da sagten die Jünger zu ihm: Herr, wenn er schläft, dann wird er gesund werden. Jesus hatte aber von seinem Tod gesprochen, während sie meinten, er spreche von dem gewöhnlichen Schlaf. Darauf sagte ihnen Jesus unverhüllt: Lazarus ist gestorben. Und ich freue mich für euch, dass ich nicht dort war; denn ich will, dass ihr glaubt. Doch wir wollen zu ihm gehen. Da sagte Thomas, genannt Didymus, zu den anderen Jüngern: Lasst uns mit ihm gehen, um mit ihm zu sterben! Als Jesus ankam, fand er Lazarus schon vier Tage im Grab liegen. Betanien war nahe bei Jerusalem, etwa fünfzehn Stadien entfernt. Viele Juden waren zu Marta und Maria gekommen, um sie wegen ihres Bruders zu trösten. Als Marta hörte, dass Jesus komme, ging sie ihm entgegen, Maria aber blieb im Haus sitzen. Marta sagte zu Jesus: Herr, wärst du hier gewesen, dann wäre mein Bruder nicht gestorben. Aber auch jetzt weiß ich: Alles, worum du Gott bittest, wird Gott dir geben. Jesus sagte zu ihr: Dein Bruder wird auferstehen. Marta sagte zu ihm: Ich weiß, dass er auferstehen wird bei der Auferstehung am Jüngsten Tag. Jesus sagte zu ihr: Ich bin die Auferstehung und das Leben. Wer an mich glaubt, wird leben, auch wenn er stirbt, und jeder, der lebt und an mich glaubt, wird auf ewig nicht sterben. Glaubst du das? Marta sagte zu ihm: Ja, Herr, ich glaube, dass du der Christus bist, der Sohn Gottes, der in die Welt kommen soll. Nach diesen Worten ging sie weg, rief heimlich ihre Schwester Maria und sagte zu ihr: Der Meister ist da und lässt dich rufen. Als Maria das hörte, stand sie sofort auf und ging zu ihm. Denn Jesus war noch nicht in das Dorf gekommen; er war noch dort, wo ihn Marta getroffen hatte. Die Juden, die bei Maria im Haus waren und sie trösteten, sahen, dass sie plötzlich aufstand und hinausging. Da folgten sie ihr, weil sie meinten, sie gehe zum Grab, um dort zu weinen. Als Maria dorthin kam, wo Jesus war, und ihn sah, fiel sie ihm zu Füßen und sagte zu ihm: Herr, wärst du hier gewesen, dann wäre mein Bruder nicht gestorben. Als Jesus sah, wie sie weinte und wie auch die Juden weinten, die mit ihr gekommen waren, war er im Innersten erregt und erschüttert. Er sagte: Wo habt ihr ihn bestattet? Sie sagten zu ihm: Herr, komm und sieh! Da weinte Jesus. Die Juden sagten: Seht, wie lieb er ihn hatte! Einige aber sagten: Wenn er dem Blinden die Augen geöffnet hat, hätte er dann nicht auch verhindern können, dass dieser hier starb? Da wurde Jesus wiederum innerlich erregt und er ging zum Grab. Es war eine Höhle, die mit einem Stein verschlossen war. Jesus sagte: Nehmt den Stein weg! Marta, die Schwester des Verstorbenen, sagte zu ihm: Herr, er riecht aber schon, denn es ist bereits der vierte Tag. Jesus sagte zu ihr: Habe ich dir nicht gesagt: Wenn du glaubst, wirst du die Herrlichkeit Gottes sehen? Da nahmen sie den Stein weg. Jesus aber erhob seine Augen und sprach: Vater, ich danke dir, dass du mich erhört hast. Ich wusste, dass du mich immer erhörst; aber wegen der Menge, die um mich herumsteht, habe ich es gesagt, damit sie glauben, dass du mich gesandt hast. Nachdem er dies gesagt hatte, rief er mit lauter Stimme: Lazarus, komm heraus! Da kam der Verstorbene heraus; seine Füße und Hände waren mit Binden umwickelt und sein Gesicht war mit einem Schweißtuch verhüllt. Jesus sagte zu ihnen: Löst ihm die Binden und lasst ihn weggehen! Viele der Juden, die zu Maria gekommen waren und gesehen hatten, was Jesus getan hatte, kamen zum Glauben an ihn.
Lecture du livre d'Ézéchiel. Ainsi parle le Seigneur Dieu : Je vais ouvrir vos tombeaux et je vous en ferai remonter, ô mon peuple, et je vous ramènerai sur la terre d’Israël. Vous saurez que Je suis le Seigneur, quand j’ouvrirai vos tombeaux et vous en ferai remonter, ô mon peuple ! Je mettrai en vous mon esprit, et vous vivrez ; je vous donnerai le repos sur votre terre. Alors vous saurez que Je suis le Seigneur : j’ai parlé et je le ferai – oracle du Seigneur.
R/ Près du Seigneur est l’amour, près de lui abonde le rachat.
Des
profondeurs je crie vers toi, Seigneur,
Si
tu retiens les fautes, Seigneur,
J’espère
le Seigneur de toute mon âme ;
Oui,
près du Seigneur, est l’amour ;
Lecture de la lettre de saint Paul Apôtre aux Romains. Frères, ceux qui sont sous l’emprise de la chair ne peuvent pas plaire à Dieu. Or, vous, vous n’êtes pas sous l’emprise de la chair, mais sous celle de l’Esprit, puisque l’Esprit de Dieu habite en vous. Celui qui n’a pas l’Esprit du Christ ne lui appartient pas. Mais si le Christ est en vous, le corps, il est vrai, reste marqué par la mort à cause du péché, mais l’Esprit vous fait vivre, puisque vous êtes devenus des justes. Et si l’Esprit de celui qui a ressuscité Jésus d’entre les morts habite en vous, celui qui a ressuscité Jésus, le Christ, d’entre les morts donnera aussi la vie à vos corps mortels par son Esprit qui habite en vous.
Gloire à toi, Seigneur, gloire à toi. Moi, je suis la résurrection et la vie, dit le Seigneur. Celui qui croit en moi ne mourra jamais. Gloire à toi, Seigneur, gloire à toi.
Évangile de Jésus-Christ selon saint Jean. En ce temps-là, il y avait quelqu'un de malade, Lazare, de Béthanie, le village de Marie et de Marthe, sa sœur. Or Marie était celle qui répandit du parfum sur le Seigneur et lui essuya les pieds avec ses cheveux. C’était son frère Lazare qui était malade. Donc, les deux sœurs envoyèrent dire à Jésus : « Seigneur, celui que tu aimes est malade. » En apprenant cela, Jésus dit : « Cette maladie ne conduit pas à la mort, elle est pour la gloire de Dieu, afin que par elle le Fils de Dieu soit glorifié. » Jésus aimait Marthe et sa sœur, ainsi que Lazare. Quand il apprit que celui-ci était malade, il demeura deux jours encore à l’endroit où il se trouvait. Puis, après cela, il dit aux disciples : « Revenons en Judée. » Les disciples lui dirent : « Rabbi, tout récemment, les Juifs, là-bas, cherchaient à te lapider, et tu y retournes ? » Jésus répondit : « N’y a-t-il pas douze heures dans une journée ? Celui qui marche pendant le jour ne trébuche pas, parce qu’il voit la lumière de ce monde ; mais celui qui marche pendant la nuit trébuche, parce que la lumière n’est pas en lui. » Après ces paroles, il ajouta : « Lazare, notre ami, s’est endormi ; mais je vais aller le tirer de ce sommeil. » Les disciples lui dirent alors : « Seigneur, s’il s’est endormi, il sera sauvé. » Jésus avait parlé de la mort ; eux pensaient qu’il parlait du repos du sommeil. Alors il leur dit ouvertement : « Lazare est mort, et je me réjouis de n’avoir pas été là, à cause de vous, pour que vous croyiez. Mais allons auprès de lui ! » Thomas, appelé Didyme (c’est-à-dire Jumeau), dit aux autres disciples : « Allons-y, nous aussi, pour mourir avec lui ! » À son arrivée, Jésus trouva Lazare au tombeau depuis quatre jours déjà. Comme Béthanie était tout près de Jérusalem – à une distance de quinze stades (c’est-à-dire une demi-heure de marche environ) –, beaucoup de Juifs étaient venus réconforter Marthe et Marie au sujet de leur frère. Lorsque Marthe apprit l’arrivée de Jésus, elle partit à sa rencontre, tandis que Marie restait assise à la maison. Marthe dit à Jésus : « Seigneur, si tu avais été ici, mon frère ne serait pas mort. Mais maintenant encore, je le sais, tout ce que tu demanderas à Dieu, Dieu te l’accordera. » Jésus lui dit : « Ton frère ressuscitera. » Marthe reprit : « Je sais qu’il ressuscitera à la résurrection, au dernier jour. » Jésus lui dit : « Moi, je suis la résurrection et la vie. Celui qui croit en moi, même s’il meurt, vivra ; quiconque vit et croit en moi ne mourra jamais. Crois-tu cela ? » Elle répondit : « Oui, Seigneur, je le crois : tu es le Christ, le Fils de Dieu, tu es celui qui vient dans le monde. » Ayant dit cela, elle partit appeler sa sœur Marie, et lui dit tout bas : « Le Maître est là, il t’appelle. » Marie, dès qu’elle l’entendit, se leva rapidement et alla rejoindre Jésus. Il n’était pas encore entré dans le village, mais il se trouvait toujours à l’endroit où Marthe l’avait rencontré. Les Juifs qui étaient à la maison avec Marie et la réconfortaient, la voyant se lever et sortir si vite, la suivirent ; ils pensaient qu’elle allait au tombeau pour y pleurer. Marie arriva à l’endroit où se trouvait Jésus. Dès qu’elle le vit, elle se jeta à ses pieds et lui dit : « Seigneur, si tu avais été ici, mon frère ne serait pas mort. » Quand il vit qu’elle pleurait, et que les Juifs venus avec elle pleuraient aussi, Jésus, en son esprit, fut saisi d’émotion, il fut bouleversé, et il demanda : « Où l’avez-vous déposé ? » Ils lui répondirent : « Seigneur, viens, et vois. » Alors Jésus se mit à pleurer. Les Juifs disaient : « Voyez comme il l’aimait ! » Mais certains d’entre eux dirent : « Lui qui a ouvert les yeux de l’aveugle, ne pouvait-il pas empêcher Lazare de mourir ? » Jésus, repris par l’émotion, arriva au tombeau. C’était une grotte fermée par une pierre. Jésus dit : « Enlevez la pierre. » Marthe, la sœur du défunt, lui dit : « Seigneur, il sent déjà ; c’est le quatrième jour qu’il est là. » Alors Jésus dit à Marthe : « Ne te l’ai-je pas dit ? Si tu crois, tu verras la gloire de Dieu. » On enleva donc la pierre. Alors Jésus leva les yeux au ciel et dit : « Père, je te rends grâce parce que tu m’as exaucé. Je le savais bien, moi, que tu m’exauces toujours ; mais je le dis à cause de la foule qui m’entoure, afin qu’ils croient que c’est toi qui m’as envoyé. » Après cela, il cria d’une voix forte : « Lazare, viens dehors ! » Et le mort sortit, les pieds et les mains liés par des bandelettes, le visage enveloppé d’un suaire. Jésus leur dit : « Déliez-le, et laissez-le aller. » Beaucoup de Juifs, qui étaient venus auprès de Marie et avaient donc vu ce que Jésus avait fait, crurent en lui.
Priedegt
"Siehe, ich öffne eure Gräber und hole euch, mein Volk, aus euren Gräbern herauf." (Ez 37, 12b) - "Lazarus, komm heraus!" (Joh 11, 43b) Dat sinn a mengen Aen déi wuel markantst Aussoen an de bibleschen Texter vun haut. De Lazarus läit am Graf, dout, aus der Welt eraus. Hien ass ganz einfach net méi. Wéi vill Griewer ginn et an der Welt. Ëmmer neier gi gegruewen, fir Mënschen zou ze décken an aus dem Liewen eraus ze verstoppen. Gewalt a Grausamkeet, Krich an Honger, Krankheete bréngen dem Mënsch den Dout. Jo et ass ganz kloer, dass eist Liewen een Enn huet. Kee bleift hei. Awer sinn net schonn esou vill Mënschen elo am Liewen dout, well si ofgeschnidden si vun allem, wat mir esou als Liewe gesinn. Mënsche ginn aus der Gesellschaft ausgeschloss, well si wéinst dësem oder deem net era passen a net gewollt sinn. Mënsche sinn aus dem Liewen ausgeschloss, well si sech d'Liewen net leeschte kënnen, well si krank sinn, well si al a schwaach sinn. Den Dout, dee mir haut a groussem Mooss erliewen, ass net net nëmmen dee reale biologeschen Dout. Et ass vill méi dacks dee sozialen Dout.
Wien ass de Lazarus? Ass oder war hien ee reale Mënsch? Ech weess et net. Mä ass hien net ee vun deenen, déi ee sozialen Dout gestuerwe war? Steet hien net fir all déi Mënschen, déi mir nach ëmmer aus eise Gesellschaften ausschléissen? Ass de Lazarus net ee Mënsch, dee fest geneelt gouf op seng sozial Positioun, deen agespaart gouf a senger sozialer Roll vun engem Ausgestoussenen? Ee Graf gouf fir hie geschafen. Do gouf hien era gestallt a mat engem décke Steen esou verbuergen, dass hien net méi konnt fort kommen. Eis Gesellschaft ass dacks extreem grausam. Si schoustert Mënsche Rollen zou, aus deenen si net méi eraus kommen. Si si gefaange wéi an engem Graf. Si sinn dout a verstoppt virum Rescht vun der Welt. Wéi vill der Mënsche gëtt et haut an eise konkrete Gemeinschaften? Wéi dacks sinn a ware mir selwer bedeelegt um Schafe vun engem Graf fir iergend een, deen net gepasst huet?
Fir mech huet de Jesus hei keen aus dem biologeschen Dout eraus geholl. Fir mech huet de Jesus de Lazarus aus senger Isolatioun erëm zeréck an d'Gemeinschaft geruff. "Löst ihm die Binden und lasst ihn weggehen!" (Joh 11, 44c) Si, d'Leit, déi hien ugestréckt haten, déi hie mat hire Virurteeler, mat hire Meenungen an Iwwerzeegungen iwwert hien, zou gepecht haten, si sollen elo all dës Urteeler iwwert hie vun him ewech huelen. Si sollen hien erëm fräi maachen a lass loosse vun all deem, wat si him ugedoen hunn. "Loosst hie fort goen! Gitt him seng Fräiheet als Mënsch, déi hie brauch fir eegestänneg ze liewen." Dat ass dem Jesus säin Opruff. Si, d'Leit, sollen alles ewech huelen, wat de Lazarus agespaart hat an dat Graf vun der sozialer Isolatioun.
Vläicht huet et wierklech de Jesus gebraucht, dee vu Gott geschéckt war, fir dass d'Leit endlech verstanen hunn, gemierkt hunn, wéi si een aus hirer Gemeinschaft ugestréckt hunn. "Siehe, ich öffne eure Gräber und hole euch, mein Volk, aus euren Gräbern herauf." (Ez 37, 12b) Dat hat scho viru Joerhonnerten den Ezechiel gesot. Gott ass deen, deen duerch seng Botschaft de Mënsch oprëselt, fir des Griewer vum sozialen Dout op ze briechen.
Et fält eis ëmmer nees schwéier, fir an ze gesinn, dass mir den Dout provozéieren, dass mir Mënschen a Griewer aspären, wou si aus eegener Kraaft net méi eraus fannen. Déi sozial Steng sinn dacks enorm schwéier. Si vernichte Mënschen. Si maachen si dout. Mir selwer mussen dofir alleguer ëmmer nees opstoen an eis dogéint wieren. Mir mussen d'Griewer opmaachen. Mir mussen d'Mënschen an d'Fräiheet féieren.
Weltwäit gesinn, ginn et enorm Aufgaben an dësem Beräich. Mir mussen opstoe géint Krich a Gewalt, géint Honger an Nout, géint Ënnerdréckung an Ausschloss. Mir sinn et, déi all dëse Mënschen an de Griewer een neit Liewe kënne schenken. Dat ass et, wat eis Aufgab ass als Chrëschten. Net fantastesch Liturgie bréngen Opersteeung, net grouss Projete vun Nei-Evangelisatioun, net dichteg theologesch Gedanken iwwer Gott, net laang Rousekränz, déi mir erof bieden, an an an, neen et ass dëst konkret Opstoen an Ewech-huele vun de Grafsteng op all dëse Griewer vu Mënschen an Nout. Awer mir selwer mussen als éischt opstoen aus eiser Lethargie. Mir mussen eis opruffe loossen an eis op de Wee maachen. Mir selwer brauchen eng Opersteeung an dat Liewen, dat sech asetzt. Da kënne mir Liicht bréngen an den Dout an an déi vill Däischtert vun der Welt vun haut. Wollt Marie Luise Kaschnitz net grad dat och soe mat deem follgende Gedicht?
Auferstehung
Manchmal stehen wir auf Stehen wir zur Auferstehung auf Mitten am Tage Mit unserem lebendigen Haar Mit unserer atmenden Haut.
Nur das Gewohnte ist um uns. Keine Fata Morgana von Palmen Mit weidenden Löwen Und sanften Wölfen.
Die Weckuhren hören nicht auf zu ticken Ihre Leuchtzeiger löschen nicht aus.
Und dennoch leicht Und dennoch unverwundbar Geordnet in geheimnisvolle Ordnung Vorweggenommen in ein Haus aus Licht. (Marie Luise Kaschnitz, Gedichte, Suhrkamp Verlag Berlin 2016, S. 15.)
Fürbitten
An der Virbereedungszäit op Ouschtere fuerdert de Jesus eis op, fir eise Glawen an eis Léift zu Gott ze erneieren. Dofir biede mir:
- “Ich gebe meinen Geist in euch, dann werdet ihr lebendig.” (Ez 37, 14a) Här, Jesus, looss eis ëmmer nees däi gudde Geescht an eis spieren, sou dass mir deng Schëpfung gutt versuergen. Christus, héier eis.
- “Dann werdet ihr erkennen, dass ich der Herr bin.” (Ez 37, 14b) Här, Jesus, looss d’Mënschen agesinn, dass du dee bass, deen de Wee am Liewe weist. Christus, héier eis.
- “Der Geist aber ist Leben aufgrund der Gerechtigkeit.” (Röm 8, 10b) Här, Jesus, schéck däi Geescht vun der Gerechtegkeet an d’Häerz vun deenen, déi regéieren. Christus, héier eis.
- “Der, den du liebst ist krank.” (Joh 11, 3b) Här, Jesus, looss all déi Mënschen, déi krank sinn, spieren, dass Mënschen hire Wee a Léift matginn. Christus, héier eis.
- “Herr, wärst du hier gewesen, dann wäre mein Bruder nicht gestorben.” (Joh 11, 21b) Här, Jesus, gëff all deenen, déi Nout hunn, Hëllef duerch gutt Mënschen, sou dass si liewe kënnen. Christus, héier eis.
- “Da kam der Verstorbene heraus.” (Joh 11, 44a) Här, Jesus, hal all eis Verstuerwe lieweg an eisem Häerz a looss si bäi dir Fridde fannen. Christus, héier eis.
Här Jesus Christus, dir vertraue mir eis an eist Liewen un. Lauschter op eis Gebieder an erhéier si. Dech luewen an éiere mir elo an an all Éiwegkeet. Amen.
II.
«Lazare, viens dehors!» Cette parole claire et ferme s’adresse à tous les hommes et femmes de bonne volonté. Tous et toutes ont besoin d’être appelés hors des tombeaux où leur misère les retient. Unissons nos voix dans la prière afin que chacune et chacun soit délié et rendu à la liberté. Disons ensemble: Les yeux levés vers toi, Seigneur, nous te prions. — Prions le Seigneur pour les peuples qui se déchirent en diverses régions du monde; qu’ils entendent une parole qui les unifie. — Prions le Seigneur pour son Église qui a reçu la mission d’annoncer son nom partout sur la terre; qu’elle n’hésite pas à s’approcher des lieux de souffrance pour appeler à la vie. — Prions le Seigneur pour nos frères et sœurs malades qui entrevoient la mort avec inquiétude; qu’ils entendent déjà Jésus ressuscité les appeler à la vie éternelle. — Prions le Seigneur pour nos communautés chrétiennes qui, elles aussi, ont besoin d’être appelées hors de leurs tombeaux; qu’elles renaissent à l’espérance d’une vie sans fin. Dieu de la vie, toi qui as ressuscité Lazare par la voix de Jésus, ouvre-nous aux appels qu’il nous adresse, aujourd’hui. Rends-nous capables de ce que tu veux pour tous les humains: la liberté et la dignité. Alors, nous pourrons te rendre grâce, par Jésus, ton Fils, notre Seigneur. Amen. (https://fr.novalis.ca)
Gowegebiet
Erhéier eis, allmächtege Gott. Du hues eis duerch däi Wuert zum Zeechnis fir ee chrëschtlecht Liewe beruff. Maach eis fréi duerch dëst Affer vun aller Schold a stäerk eis fir de Kampf géint dat Béist an eiser Welt. Dorëms biede mir duerch de Jesus, eisen Här. Amen.
Exauce tes serviteurs, Dieu tout-puissant: tu les as initiés à la foi chrétienne, qu'ils soient purifiés par ce sacrifice. Par Jésus.
Erhöre uns, barmherziger und menschenfreundlicher Gott. Du hast uns zum Zeugnis eines christlichen Lebens berufen. Stärke uns durch dieses Gedächtnismahl und befähige uns dazu, die Menschen zu lieben und die Hoffnung, die aus dir kommt, zu stützen. Deine Gerechtigkeit werde für alle Frauen und Männer in der Welt wirksam und erfahrbar. Darum bitten wir durch Christus, unseren Bruder und Herrn.
Hochgebet – „Befreiung“
Präfation
Wir danken dir
für unseren
Glauben an dich,
den Gott Jesu
Christi.
Kurz vor seiner Hinrichtung
feierte er noch
einmal
mit seinen Freunden
ein besonderes
Mahl, Wir sind vor dir versammelt, um in Erinnerung an ihn das Brot zu brechen
(und
den Wein auszuteilen).
In jener Nacht
nahm Jesus während
des Essens
Brot in seine
Hände, dankte dafür,
NEHMET UND ESSET ALLE DAVON.
Ebenso nahm er in jener Nacht
nach dem Essen den
Becher mit Wein,
NEHMET UND TRINKET ALLE
DARAUS.
Das ist und bleibt
ein Geheimnis
unseres Glaubens
Ja, Gott,
dein Wille zum
Leben
endet nicht im
Tod.
Wir bitten für den Bischof von
Rom Franziskus
und unseren Bischof
N.,
Wir bitten dich für unsere
Verstorbenen.
So hoffen auch wir,
dass unser Glaube
uns trägt,
Darum bitten wir
durch Jesus
Christus,
der befreiende
Zeichen des Heils
Durch ihn und mit ihm und in ihm
ist dir, Gott, allmächtiger Vater, Vgl. Urs Eigenmann, in: HG – Texte zum Teilen von Brot und Wein, Luzern 1996
Vaterunser
„Ihr werdet erkennen, dass ich der Herr bin“. Duerch de Jesus wësse mir, wien a wéi de Papp ass. Dofir wende mir eis vertrauensvoll un hien a bieden: Vater unser ...
Friddensgebiet
„Ich hauche euch meinen Geist ein“. Et ass de Geescht vum Fridden a vun der Versönung, ee Geescht, dee Liewe schaaft. Biede mir eisen Här em säi Geescht vum Fridden. Här Jesus Christus, …
Schlussgebiet
Allmächtege Gott, du hues eis d’Sakrament vun der Eenheet geschenkt. Looss eis ëmmer lieweg bleiwen als Bridder a Schwëstere vu Christus, deem säi Läif mir empfaangen hunn. Dorëms biede mir duerch de Jesus, eise Brudder an eisen Här. Amen.
Accorde-nous, Dieu tout-puissant, d'être toujours comptés parmi les membres du Christ, nous qui communions à son corps et à son sang. Lui qui règne.
Guter und gerechter Gott, du hast uns das Sakrament der Einheit geschenkt, das uns zugleich die Verschiedenheit und die Vielfalt im Glauben erkennen lässt. Mach uns zu Zeugen deines Sohnes in dieser Welt, die wir jetzt wieder sein Wort gehört haben und miteinander durch das Brot des Lebens verbunden sind. Darum bitten wir durch ihn, Christus, unseren Bruder und Herrn.
|
Äerzbistum Lëtzebuerg . Archevêché de Luxembourg
© Verschidde Rechter reservéiert . Certains droits réservés
Dateschutz . Protection des données
Ëmweltschutz . Protection de l'environnement



