Härläichendag A - 6./7.6.2026


Home Back Print Kontakt

Härläichendag A - 6./7.6.2026 - (C) Carlo Morbach - 3.6.2026

Härläichendag A - 6./7.6.2026


"Deene wäert ech et elo mol weisen!" Dee Saz kënnt eis nawell duerchaus iwwert d'Lëpsen, wa mir eis iwwer iergendwellech Mënschen iergeren. Mä dee Saz kann een dann awer och haut iwwer d'Fest vun Härläichendag schreiwen. Deene Mënschen an eisen Dierfer wäerte mir et haut weisen, wat mir gleewen, wat mir feieren a mat wiem a wat mir et als Chrëschten ze dinn hunn. Mir weisen, dass mir dru gleewen, dass eisen Här Jesus mat eis ass. Loosse mir eisen Här Jesus an eiser Mëtt begréissen an hien ëm säin Erbaarme froen.


Här Jesus Christus, du selwer bass d’Brout vum éiwege Liewen.

Här Jesus Christus, du bass fir eis eng Quell vu Gnod a Liewen.

Här Jesus Christus, du du stäerks eis op eisem Wee am Liewen.


Dagesgebiet


Herr Jesus Christus, im wunderbaren Sakrament des Altares hast du uns das Gedächtnis deines Leidens und deiner Auferstehung hinterlassen. Gib uns die Gnade, die heiligen Geheimnisse deines Leibes und Blutes so zu verehren, daß uns die Frucht der Erlösung zuteil wird. Der du in der Einheit des Heiligen Geistes mit Gott dem Vater lebst und herrschest in alle Ewigkeit. Amen.

Seigneur Jésus Christ, dans cet admirable sacrement, tu nous as laissé le mémorial de ta passion ; donne-nous de vénérer d’un si grand amour les mystères de ton corps et de ton sang, que nous puissions recueillir sans cesse le fruit de ta rédemption. Toi qui règnes.


Herr, unser Gott, du hast dein Wort ausgesät und deinen Sohn hingegeben. Er wurde für uns gebrochen und starb für uns. So wurde er zum Brot und Leben für die Welt. Er hat uns verheißen, für immer unter uns gegenwärtig zu bleiben. Er ist da, im Wort und im Brot, das wir miteinander teilen. Wir bitten dich, lass uns die Kraft finden, seinen Weg zu gehen: dass wir füreinander wie Brot werden. Darum bitten wir durch Jesus Christus.


Liesungen: Dtn 8, 2-3.14-16a / 1 Kor 10, 16-17 /Joh 6, 51-58


Lesung aus dem Buch Deuternomium.

Mose sprach zum Volk: Du sollst an den ganzen Weg denken, den der HERR, dein Gott, dich während dieser vierzig Jahre in der Wüste geführt hat, um dich gefügig zu machen und dich zu prüfen. Er wollte erkennen, wie du dich entscheiden würdest: ob du seine Gebote bewahrst oder nicht. Durch Hunger hat er dich gefügig gemacht und hat dich dann mit dem Manna gespeist, das du nicht kanntest und das auch deine Väter nicht kannten. Er wollte dich erkennen lassen, dass der Mensch nicht nur von Brot lebt, sondern dass der Mensch von allem lebt, was der Mund des HERRN spricht. Nimm dich in Acht, dass dein Herz nicht hochmütig wird und du den HERRN, deinen Gott, nicht vergisst, der dich aus Ägypten, dem Sklavenhaus, geführt hat; der dich durch die große und Furcht erregende Wüste geführt hat, durch Feuernattern und Skorpione, durch ausgedörrtes Land, wo es kein Wasser gab; der für dich Wasser aus dem Felsen der Steilwand hervorsprudeln ließ; der dich in der Wüste mit dem Manna speiste, das deine Väter noch nicht kannten.


Kv Jerusalem, rühme den Herrn!

Jerusalem, rühme den Herrn! *
Zion, lobe deinen Gott!
Denn er hat die Riegel deiner Tore festgemacht, *
die Kinder in deiner Mitte gesegnet. 
– (Kv)
Er verschafft deinen Grenzen Frieden, *
er sättigt dich mit bestem Weizen.
Er sendet seinen Spruch zur Erde, *
in Eile läuft sein Wort dahin. 
– (Kv)
Er verkündet Jakob sein Wort, *
Israel seine Gesetze und seine Entscheide.
An keinem anderen Volk hat er so gehandelt, *
sie kennen sein Recht nicht. 
– Kv


Lesung aus dem ersten Brief des Apostels Paulus an die Gemeinde in Korinth.

Schwestern und Brüder! Ist der Kelch des Segens, über den wir den Segen sprechen, nicht Teilhabe am Blut Christi? Ist das Brot, das wir brechen, nicht Teilhabe am Leib Christi? Ein Brot ist es. Darum sind wir viele ein Leib; denn wir alle haben teil an dem einen Brot.


Halleluja. Halleluja. (So spricht der Herr:) Ich bin das lebendige Brot, das vom Himmel gekommen ist. Wer dieses Brot isst, wird in Ewigkeit leben. Halleluja.


Aus dem heiligen Evangelium nach Johannes.

In jener Zeit sprach Jesus zu der Menge: Ich bin das lebendige Brot, das vom Himmel herabgekommen ist. Wer von diesem Brot isst, wird in Ewigkeit leben. Das Brot, das ich geben werde, ist mein Fleisch für das Leben der Welt. Da stritten sich die Juden und sagten: Wie kann er uns sein Fleisch zu essen geben? Jesus sagte zu ihnen: Amen, amen, ich sage euch: Wenn ihr das Fleisch des Menschensohnes nicht esst und sein Blut nicht trinkt, habt ihr das Leben nicht in euch. Wer mein Fleisch isst und mein Blut trinkt, hat das ewige Leben und ich werde ihn auferwecken am Jüngsten Tag. Denn mein Fleisch ist wahrhaft eine Speise und mein Blut ist wahrhaft ein Trank. Wer mein Fleisch isst und mein Blut trinkt, der bleibt in mir und ich bleibe in ihm. Wie mich der lebendige Vater gesandt hat und wie ich durch den Vater lebe, so wird jeder, der mich isst, durch mich leben. Dies ist das Brot, das vom Himmel herabgekommen ist. Es ist nicht wie das Brot, das die Väter gegessen haben, sie sind gestorben. Wer aber dieses Brot isst, wird leben in Ewigkeit.


Lecture du livre du Deutéronome.

Moïse disait au peuple d'Israël : « Souviens-toi de la longue marche que tu as faite pendant quarante années dans le désert ; le Seigneur ton Dieu te l’a imposée pour te faire passer par la pauvreté ; il voulait t’éprouver et savoir ce que tu as dans le cœur : allais-tu garder ses commandements, oui ou non ? Il t’a fait passer par la pauvreté, il t’a fait sentir la faim, et il t’a donné à manger la manne – cette nourriture que ni toi ni tes pères n’aviez connue – pour que tu saches que l’homme ne vit pas seulement de pain, mais de tout ce qui vient de la bouche du Seigneur. N’oublie pas le Seigneur ton Dieu qui t’a fait sortir du pays d’Égypte, de la maison d’esclavage. C’est lui qui t’a fait traverser ce désert, vaste et terrifiant, pays des serpents brûlants et des scorpions, pays de la sécheresse et de la soif. C’est lui qui, pour toi, a fait jaillir l’eau de la roche la plus dure. C’est lui qui, dans le désert, t’a donné la manne – cette nourriture inconnue de tes pères. »


R/ Glorifie le Seigneur, Jérusalem !

Glorifie le Seigneur, Jérusalem ! 
Célèbre ton Dieu, ô Sion !
Il a consolidé les barres de tes portes, 
dans tes murs il a béni tes enfants.
R
Il fait régner la paix à tes frontières, 
et d'un pain de froment te rassasie.
Il envoie sa parole sur la terre : 
rapide, son verbe la parcourt.
R
Il révèle sa parole à Jacob, 
ses volontés et ses lois à Israël.
Pas un peuple qu'il ait ainsi traité ; 
nul autre n'a connu ses volontés.
R


Lecture de la première lettre de saint Paul Apôtre aux Corinthiens.

Frères, la coupe de bénédiction que nous bénissons, n’est-elle pas communion au sang du Christ ? Le pain que nous rompons, n’est-il pas communion au corps du Christ ? Puisqu’il y a un seul pain, la multitude que nous sommes est un seul corps, car nous avons tous part à un seul pain.


Alléluia. Alléluia. Moi, je suis le pain vivant, qui est descendu du ciel, dit le Seigneur ; si quelqu’un mange de ce pain, il vivra éternellement. Alléluia. 


Évangile de Jésus-Christ selon saint Jean.

En ce temps-là, Jésus disait à la foule : « Moi, je suis le pain vivant, qui est descendu du ciel : si quelqu’un mange de ce pain, il vivra éternellement. Le pain que je donnerai, c’est ma chair, donnée pour la vie du monde. » Les Juifs se querellaient entre eux : « Comment celui-là peut-il nous donner sa chair à manger ? » Jésus leur dit alors : « Amen, amen, je vous le dis : si vous ne mangez pas la chair du Fils de l’homme, et si vous ne buvez pas son sang, vous n’avez pas la vie en vous. Celui qui mange ma chair et boit mon sang a la vie éternelle ; et moi, je le ressusciterai au dernier jour. En effet, ma chair est la vraie nourriture, et mon sang est la vraie boisson. Celui qui mange ma chair et boit mon sang demeure en moi, et moi, je demeure en lui. De même que le Père, qui est vivant, m’a envoyé, et que moi je vis par le Père, de même celui qui me mange, lui aussi vivra par moi. Tel est le pain qui est descendu du ciel : il n’est pas comme celui que les pères ont mangé. Eux, ils sont morts ; celui qui mange ce pain vivra éternellement. »


Priedegt


Wandlung, Verwandlung sinn déi bedeitend Wierder, déi eis ëmmer erëm duerch de Kapp ginn, wa mir un d'Feier vun der Mass (der Eucharistie) denken. Brout a Wäi gi verwandelt an de Läif an an d'Blutt vu Jesus Christus, eisem Här. An haut op Härläichendag weise mir der Welt, dass mir un d'Presenz vun eisem Här Jesus an dëse klenge Gestalte vu Brout a Wäi gleewen. Fir eis ass dëst Brout vun der Hostie dee verwandelte Läif vu Jesus Christus.


Wat ass awer "Verwandlung" oder "Wandlung" fir eis? Wa mir an déi laténgesch Sprooch kucke ginn, da fanne mir dat Wuert "conversio", dat an der éischter Bedeitung esou vill kann heesche wéi "sech zu engem oder eppes hi wenden, Bekéierung, Ëmkéier" asw. Et kann awer och eng Verwandlung oder eng Ëmwandlung bedeiten, wou eppes physesch vun engem Zoustand an een aneren iwwergeet.[1]


Mä da kann ee weider nodenken. De Bëschof Heiner Wilmer hat an der Erëffnungsandacht zur Sprangpressessioun dëst Joer eng interessant Priedegt gehalen. Hei hat hien sech mat Bléck op de Michel de Certeau[2] mat dem Begrëff vun der "Conversation" befaasst. Dat sollt net einfach ee Begrëff fir Ënnerhalung a Small Talk sinn. Fir de Certeau ass "Conversation" ee liewege Prozess, an deem Mënschen am Austausch Wierklechkeet, Bezéiung a gemeinsame Sënn ervirbréngen. Dobäi geet et ëm ee gemeinsaamt Ënnerwee-sinn.[3]


Genee dëst Ënnerwee-sinn ass jo een Haaptbestanddeel vun eisem Feieren op Härläichendag. Mir sinn an der Pressessioun zesummen ënnerwee duerch eis Uertschaft, ënnerwee an der Welt, déi net méi onbedéngt ganz chrëschtlech gepräägt ass. Mir wëlle mat eisem Feieren, zumindest ass dat eng vun den Intentiounen, een Austausch ureege mat Mënschen an hinnen d'Wierklechkeet vun eisem Verständnis am Glawe vun der Eucharistie matdeelen. An deem Sënn ass eist Feiere wuel op engem Niveau eng Verkënnegung, eng Ënnerhalung, jo vläicht och am haitege Sënn ee Small Talk mat der Realitéit vun der Welt vun haut.


Awer dat geet wuel nach net duer. Wa mir am Latäin d'Verbe "conversari" huelen, dat esou vill bedeit wéi "verkéieren, sech ophalen, mat engem Ëmgang hunn, zesummeliewen, sech ophalen"[4], da kritt d'"Conversation" laut dem Bëschof Wilmer nach erëm eng ganz aner Bedeitung. Et geet drëm, fir sech de Mënschen zou ze wenden, op si zou ze goen. Mir beweegen eis op aner Mënschen zou, fir da mat hinnen een neien Ëmgang ze fleegen, fir mat hinnen zesummen d'Welt ze gestalten. Ech fanne grad déi Iddi besonnesch wichteg haut am Kontext vun Härläichendag. Ganz dacks gouf d'Pressessioun als Demonstratioun gesinn. Vill Mënsche gesinn sou Pressessiounen dofir jo och als ee Relikt aus alen Zäiten, dat keng Plaz méi an eiser Welt haut sollt oder dierft hunn. Wann een et awer esou versteet, wéi ech de Bëschof Wilmer interpretéieren, da missten sou Aktiounen, op et elo Pressessioun vun Härläichendag oder och d'Sprangpressessioun ass, dozou féieren, dass mir an ee Gespréich mat de Mënsche kommen. Virun allem sollt et net eng Aktioun sinn, déi ofschott, mä déi an ee liewegen Austausch féiert.


Eis kierchlech Gemeinschaft huet iwwer ganz vill Joren esou gelieft, dass si sech ofgeschott huet, ouni an ee Gespréich mat Mënschen ze trieden, déi anerer Iwwerzeegung sinn, anescht gleewen, anescht liewen. An der Folleg vun de Gedanke vum Bëschof Wilmer wier et deemno a mengen Ae wichteg, dass mir eis op anerer zou beweegen, dass mir eis dréinen am ëmdréinen, dass mir eis ophalen an der realer Welt vun haut. Et kann net sinn, dass mir eis, wéi vill reaktionär Stréimungen an der Kierch et haut maachen, an d'Vergaangenheet flüchten. Mir mussen erausgoen, fir an d'Wierklechkeet vun der Welt vun haut eran ze trieden. Dass dat warscheinlech Villen zimmlech schwéierfält, ass kloer. Et ass méi bequeem, fir sech ze verschanzen a fromm seng eege kleng Welt als den Zentrum ze gesinn. Wann deemools d'Apostelen an der Nofolleg vum Jesus esou gehandelt hätten, géif et haut keng chrëschtlech Gemeinschaft.


Eis Kierch muss sech op maachen an eraus goen. Si muss de Glawen an enger postsäkularer Gesellschaft nei zur Sprooch bréngen. Dat verlaangt eng Ëmkéier, eng "conversio". An da kann eng "conversatio" entstoen, wou mir mat aneren zesummen an dëser Welt liewen an ëmginn. De Mënsch ass dozou bestëmmt, fir sech gemeinsam mat aneren op de Wee ze maachen an sech de Mënschen zouzewenden.[5]


Eise Wee haut als kierchlech a chrëschtlech Gemeinschaft ass e bëssi esou wéi deemools de Wee vum Vollek Israel duerch d'Wüst. Villes ass net besonnesch bequeem an einfach. Munchmol gëtt et béise Géigewand, leien déck Steng um Wee, triede Problemer op. Viru kënnt een an deene Situatiounen nëmmen dann, wann een sech mat deene Problemer befaasst, wann een si ugeet. Fortlafen oder sech an eng sougenannt "heile Welt" vu Frëmmegkeet vu Fréier flüchten, léist d'Problemer vun der Zäit vun haut net.


"Er (Gott) wollte erkennen, wie du dich entscheiden würdest." (Dtn 8, 2b) Dat ass ee fir mech ganz entscheedende Saz aus der Liesung vun haut. D'Vollek gëtt gepréift a muss Entscheedungen huelen. Mir mussen haut och Entscheedungen huelen. Awer et mussen Entscheedunge sinn, déi weider féieren, déi eis de Wee weisen an d'Zukunft. Mir dierfen net zeréck kucken. Deemools gouf et fir d'Vollek Israel och sou Momenter, wou si gemeckert a gesot hunn, et wier dach besser gewiescht an Ägypten ze bleiwen. Mä dat féiert net no vir. Dee ganze Wee verlaangt vum Vollek eng Ëmwandlung. Et muss sech ëmmer nees nei ëmdréinen, fir säi richtege Wee ze fannen. Genee dat ass och eis opgedroen. Stoe bleiwen an an alen Denk- an Handlungsforme stieche bleiwe féiert net no vir.


Härläichendag gëtt dofir fir mech zu engem Symbolfest, dat eis oprifft, fir eis selwer verwandelen ze loossen, eis op de Wee ze maachen a mat der Welt vun haut ze liewen. Nëmme, wa mir an des "conversio" era ginn, kann eng "conversatio"[6], am Sënn vun "Verkéieren, Sech-ophalen, Ëmgang", mat anere Mënschen entstoen. "Nimm dich in Acht, dass dein Herz nicht hochmütig wird." (Dtn 8, 14a) Sou heescht et an der Liesung haut. Huele mir als Kierch des Warnung eescht a maache mir eis op de Wee zu enger echter "conversatio" mat alle Mënschen.


[1] Vgl. Artikel "conversio" in: Der Neue Georges. Ausführliches Lateinisch-Deutsches Handwörterbuch, Erster Band, Neuausgabe WBG Darmstadt 2013, Sp. 1285.

[2] Michel de Certeau SJ (*17.5.1925 zu Chambéry, + 9.1.1986 zu Paris), Soziologe, Historiker a Kulturphilosoph.

[3] Vgl. Bericht iwwer d'Priedegt: https://cathol.lu/www/news-lb/die-bestimmung-des-menschen-ist-conversation - gesehen am 27.5.26 11:05.

[4] Vgl. Artikel "conversor" in: Der Neue Georges. Ausführliches Lateinisch-Deutsches Handwörterbuch, Erster Band, Neuausgabe WBG Darmstadt 2013, Sp. 1285f.

[5] Vgl. Bericht iwwer d'Priedegt: https://cathol.lu/www/news-lb/die-bestimmung-des-menschen-ist-conversation - gesehen am 27.5.26 11:05.

[6] Vgl. Artikel "conversatio" in: Der Neue Georges. Ausführliches Lateinisch-Deutsches Handwörterbuch, Erster Band, Neuausgabe WBG Darmstadt 2013, Sp. 1285.


Fürbitten


Mir sinn eng grouss Gemeinschaft an der jidderee soll alles hu fir säi Liewen. Ruffe mir zu Gott an den Uleies vun eiser Welt:


- Mir biede fir déi verschidde Kierchen: Looss d'Ënnerscheeder net de Grond fir Konflikter sinn, mä eng Erausfuerderung fir de Glawen intensiv ze liewen. Härgott, héier eis.


- Mir biede fir déi vill Mënschen, déi sech schwéier dinn un deng Presenz ze gleewen. Looss si spieren, dass du do bass am Liewe vun alle Mënschen. Härgott, héier eis.


- Mir biede fir déi vill Mënschen, déi op ongewinnte Weeër mat dir Kontakt ophuelen. Verwandel hiert Liewen sou dass si dech kënnen erkennen. Härgott, héier eis.


- Mir biede fir déi vill Mënschen, déi gefaange sinn an hiren Ängschten an an hire Virurteeler. Looss si dem Liewen trauen, well's du mat hinne gees. Härgott, héier eis.


- Mir biede fir eis léif Verstuerwen. Huel si op an dengem Räich. Härgott, héier eis.


Härgott, du verspréchs eis ee Liewen am Iwwermooss. Dofir vertraue mir op dech. Lauschter op eis Gebieder an erhéier eis. Dech luewen an éiere mir elo an an all Éiwegkeet. Amen.


II.


Le Père nous a envoyé son Fils, le pain venu du ciel, vraie nourriture du cœur. C’est pourquoi nous pouvons, en toute confiance, lui présenter les faims et les soifs de notre monde.

Seigneur, viens combler nos faims.

Présentons à Dieu les pasteurs de notre Église catholique; que la fête du Saint-Sacrement célébrée aujourd’hui soit pour chacun d’eux un moment de communion intense et de joie avec Jésus, dans le mystère de l’eucharistie.

Présentons à Dieu les pays en quête de justice et de liberté; que Jésus, don de Dieu, puisse y être accueilli comme nourriture pour la vie du monde.

Présentons à Dieu toutes les personnes récemment baptisées; qu’elles répondent avec joie à l’appel de vivre leur mission au cœur du monde.

Présentons à Dieu nos communautés chrétiennes; qu’elles trouvent en Jésus, pain de vie, la vraie nourriture dont elles ont besoin pour témoigner de la Bonne Nouvelle.

Dieu très bon, toi qui as fait jaillir l’eau du rocher dans le désert et qui nous fais don du pain venu du ciel, daigne accueillir nos humbles demandes et les exaucer, par Jésus, ton Fils, otre Seigneur. Amen. (https://fr.novalis.ca)


Gowegebiet


Herr unser Gott, wir bringen das Brot dar, das aus vielen Körnern bereitet, und den Wein, der aus vielen Trauben gewonnen ist. Schenke deiner Kirche, was diese Gaben geheimnisvoll bezeichnen: die Einheit und den Frieden. Darum bitten wir durch Christus unseren Herrn.


Accorde, Seigneur, à ton Église les biens de l'unité et de la paix, dont nos offrandes sont le signe dans le mystère eucharistique. Par Jésus.


Hochgebet – „Weggemeinschaft“

Präfation


Wir danken dir, guter Gott,
für die Menschen, die mit uns auf dem Weg sind und uns zur Seite stehen.
In der Weggemeinschaft mit ihnen

erfahren wir etwas von jener Fülle des Lebens,
auf die hin du uns geschaffen hast.
Ganz besonders danken wir für Jesus,
deinen Sohn und unseren Bruder.
Durch sein Handeln und Reden hat er uns heilend und befreiend
einen Weg zu einem erfüllten Leben gewiesen.
Wir danken dir für ihn, an dem wir uns orientieren können
und der uns ermutigt, einander in seinem Geist zu begegnen
und so auf dich zuzugehen.
Zusammen mit allen deinen Freunden in dieser Welt,
aber auch mit den Engeln und Heiligen im Himmel
stimmen wir ein in den nie endenden Lobpreis und singen:

Sanctus

Treuer Gott, unser Leben ist wie ein Weg,
von dem wir nicht wissen, wohin er uns führt.
Wir sind zwar mit vielen unterwegs und doch oft einsam und verlassen.
Immer wieder halten wir Ausschau nach Menschen,
die mit uns gehen und uns treu bleiben.
Manchmal möchten wir neue Wege gehen
und ausbrechen aus starren Gewohnheiten,
um frei zu werden und uns selbst zu finden.
Wir möchten aufbrechen zu unbekannten Ufern
und uns aufmachen zu neuen Horizonten.

Von einem von uns, von Jesus aus Nazaret, wird berichtet, dass er ausbrach
aus dem Gefängnis erstarrter Frömmigkeit
und aus der Enge gesellschaftlicher Tabus.
Er kam in deinem Namen und machte sich auf den Weg,
Armen die frohe Botschaft zu verkünden,
Gebeugte aufzurichten, Gefangene zu befreien,
Kranke zu heilen, Blinden die Augen zu öffnen und Schuldigen zu verzeihen.
Jesus Christus ging neue Wege
und lud uns Menschen ein, ihm zu folgen,
damit wir den Weg zu dir, unserem Gott finden.

Wir glauben, dass du mit uns bist, besonders dann,

wenn wir selbst trennende Grenzen überwinden, Wege zueinander suchen und finden
und uns so auf den Weg der Nachfolge Jesu machen.

In seinem Namen und Auftrag sind wir hier und jetzt vor dir versammelt,
um in Erinnerung an ihn das Brot und den Wein miteinander zu teilen
So bitten wir dich, guter Gott:

Sende deinen Heiligen Geist auf diese Gaben von Brot und Wein.
Lass sie uns werden zu Leib
 + und Blut Jesu Christi,
der sich hingibt, damit wir leben.

Es war in der Nacht vor seinem Leiden.
Im Angesichte des Todes
kam Jesus mit seinen Jüngern noch einmal zusammen,
um von ihnen Abschied zu nehmen.

In jener Nacht nahm er während des Essens
Brot in seine Hände, dankte dafür, brach es
und reichte es den Seinen mit den Worten:


NEHMET UND ESSET ALLE DAVON.
DAS IST MEIN LEIB, DER FÜR EUCH HINGEGEBEN WIRD.


Ebenso nahm er in jener Nacht nach dem Mahl
den Kelch mit Wein, dankte wiederum
und reichte ihn den Seinen mit den Worten:


NEHMET UND TRINKET ALLE DARAUS.
DAS IST DER KELCH DES NEUEN UND EWIGEN BUNDES,
MEIN BLUT, DAS FÜR EUCH UND FÜR ALLE VERGOSSEN WIRD
ZUR VERGEBUNG DER SÜNDEN.
TUT DIES ZU MEINEM GEDÄCHTNIS.


Geheimnis des Glaubens

Guter Gott, wir erinnern uns daran, dass Jesus ausgefahrene Gleise verließ
und in seinem Leben neue Wege zu gehen wagte.
Mit seinem Tod am Kreuz ging dieser Weg aber nicht zu Ende.
Nach seiner Auferstehung und Himmelfahrt
bekannten seine Freunde, dass du, Gott, ihm treu geblieben bist
durch alles Scheitern hindurch und so seinen Weg bestätigt hast.

Und so bitten wir dich, Vater, um die Kraft des Heiligen Geistes,
ihm, Christus, auf seinem Weg zu folgen in der Hoffnung,
so zum Sinn unseres Lebens zu finden.
Lass uns nicht aneinander vorbeileben, sondern aufeinander zugehen.
Sprenge die Enge unserer Wünsche
und brich die Grenzen unseres Denkens auf,
damit wir neue Wege zueinander finden
und niemand vereinsamen muss in dieser Welt.

Erfülle mit diesem guten Geist auch jene,
die eine besondere Verantwortung in der Kirche tragen.
Wir beten besonders für Papst Franziskus
und unsere Bischéfe, Priester, Diakone, Ordensleute,
alle Haupt- und Ehrenamtlichen in der Kirche.

Gedenke auch all der Menschen,
die mit uns waren auf dem Weg des Lebens und die der Tod uns entrissen hat.
Vergiss die nicht, um die niemand mehr trauert.

Wenn unser eigener Weg zu Ende geht,
guter Gott, schenke uns für immer das Leben in Fülle mit dir,
zusammen mit Maria, der Mutter Jesu,
dem heiligen Josef, ihrem Gemahl, mit den Aposteln und Blutzeugen,
mit unseren Namenspatronen und allen Heiligen.
Gewähre uns das durch Christus, unseren Bruder und Herrn.

Durch ihn und mit ihm und in ihm ist dir, Gott, allmächtiger Vater, 
in der Einheit des Heiligen Geistes alle Herrlichkeit und Ehre jetzt und in Ewigkeit.

Vgl. Urs Eigenmann, in: HG – Texte zum Teilen von Brot und Wein, Luzern 1996


Vaterunser


Wa mir elo zesumme bieden, wéi de Jesus eis et geléiert huet, an drëm froen, dass hien eis eist deeglecht Brout gëtt, dann denke mir och ganz besonnesch un déi Vill, déi an eiser Welt grad net all Dag hiert deeglecht Brout fir d'Liewen hunn. Froe mir besonnesch fir si ëm eng gerecht Verdeelung vun den Narungsmëttel: Vater unser im Himmel, …


Friddensgebiet


Brout steet jo als Zeeche fir dat, wat mir am Alldag fir eist Liewe brauchen. Brout gëtt esou zum Zeeche fir déi onbedéngt wichteg Liewensgrondlagen. Dozou gehéiert awer och een déiwe Fridde fir all Mënsch. Biede mir eisen Här, dass hien eis an der ganzer Welt dëse Fridde schenkt. Här Jesus Christus, du bass komm fir alle Mënschen ee würdegt Liewen am Fridden ze ginn. Kuck net op eis Feeler an op dat, wat deem entgéint steet. Kuck op eist Beméien ëm Gerechtegkeet a Fridden an der Welt. Schenk eis allen däi Fridden.


Schlussgebiet


Herr Jesus Christus, der Empfang deines Leibes und Blutes ist für uns ein Vorgeschmack der kommenden Herrlichkeit. Sättige uns im ewigen Leben durch den vollen Genuss deiner Gottheit. Der du lebst und herrschest in alle Ewigkeit.


Fais que nous possédions, Seigneur Jésus, la jouissance éternelle de ta divinité, car nous en avons ici-bas l'avant-goût lorsque nous recevons ton corps et ton sang. Toi qui règnes.


Mass vum 31. Mee
Klick op d’Kalennerblat fir d’Sonndesmass als PDF!

Links:

Top

Online Pastoral

Lëscht vun de Sonndesgottesdéngschter

 
Service Kommunikatioun a Press . Service Communication et Presse
Äerzbistum Lëtzebuerg . Archevêché de Luxembourg

© Verschidde Rechter reservéiert . Certains droits réservés
Dateschutz . Protection des données
Ëmweltschutz . Protection de l'environnement