Hubertusmesse
Berdorf,
10. November 2024
Gebet
Gütiger
Gott, du hast dem heiligen Hubertus die Liebe zur Natur und zur Jagd
gegeben. Lass uns, so wie er, in gottgefälliger Weise mit Wild und
Wald umgehen und gib, dass auch wir den Weg des Glaubens gehen. Darum
bitten wir durch Christus, unsern Herrn. Amen.
Fürbitten
Täglich
sehen, hören und lesen wir in den Medien von Hass, Kriegen, Morden
und menschlichen Größenwahn in der Welt.
Wir
erfahren aber auch Nachrichten über gemeinschaftliche Hilfe,
Toleranz und Nächstenliebe. In den Anliegen unserer Zeit bitten wir
zu Gott, unserem Vater :
1 :
Wir bitten dich, gib uns den Willen und die Kraft, den
nachbarschaftlichen Frieden und die friedvolle Natur zu bewahren.
Gott, unser Vater, wir bitten dich, erhöre uns.
2 :
Gib den verantwortungsvollen Politikern in Europa und in allen
Krisengebieten der Welt den Willen und die Kraft, ein friedliches
Miteinander der Völker und Staaten anzustreben. Gott, unser Vater,
wir bitten dich, erhöre uns.
3 :
Hilf uns, den Menschen, die bei uns Schutz suchen, nicht mit Angst,
Misstrauen oder Hass zu begegnen. Gott, unser Vater, wir bitten dich,
erhöre uns.
4 :
Looss eis bäi de Juegten dat Gemeinschaftlecht net vergiessen :
d’Léift an den Equiliber vun der Natur, d’Chance, als Frënn
ënnerwee ze sinn an duerno zesummen en Iessen ze deelen. Gott, eise
Papp, erhéier eis.
5 :
Gëff eis d’Wäitsiicht, dass mir d’Suerge vun der Welt eescht
huelen an eis all Dag asetzen fir déi, déi keng Stëmm hunn an
eiser Welt vu Leeschtung a Wuesstum. Gott, eise Papp, erhéier eis.
6 :
Ouni dat Gefill an d’Léift zu der Traditioun giff et dës Feier
net ginn. Mir denke ganz besonnesch un all déi, déi virunn eis
d’Traditioun vun der Haupeschmass héich gehalen hunn, déi déi
eis hir Werter vum Respekt vun der Natur mat op de Wee ginn hunn an
elo schonns an den éiwege Fridden agaange sinn. Gott, eise Papp,
erhéier eis.
Père
très saint, voici nos prières que nous avons exprimées : le
souci du respect de la nature et de la chasse, l’égalité entre
les différents partenaires qui vivent sur notre terre, le respect de
ceux qui n’ont personne à les soutenir, la paix de nous-mêmes et
la paix mondiale, sans oublier ceux qui nous ont transmis cette belle
tradition de la messe en l’honneur de Saint Hubert. Exauce nos
prières, nous te prions par Jésus Christ, notre frère. Amen.
Priedegt
Es
ist des Jägers Ehrenschild, dass er beschützt und hegt sein Wild,
waidmännisch jagt wie sich’s gehört, den Schöpfer im Geschöpfe
ehrt. (Oskar von Riesenthal a sengem Buch vun 1880
« Waidmannsheil »).
Wat
seet een zu engem erfollegräiche Jeeër ? Am bekanntesten ass
wuel de Begrëff Weidmannsheil. Dee Begrëff dréckt de Wonsch fir
eng erfollegräich Juegt aus, bedeit awer och de Glöckwonsch fir eng
erfollegräich Juegt. Merci gesot gëtt sech ënnert de Jeeër mat
Weidmannsdank. Sou gegoogelt, an sou wäert et wuel an
däischsproochege Gebidder sinn, oder sou war et.
D’Juegt
kennen a schätze geléiert hunn ech duerch de Jeeër a menger
Famill, den Tom. Bis dohinner hat ech eng gutt Relatioun zur Natur,
ouni dass een et kéint méi
nennen. Ech hunn d’Natur respektéiert, hunn se awer a Rou gelooss,
an si mech och wäitgehendst.
Nun
hu mir awer an de leschte Joren méi oft déi eegen Dynamik vun der
Natur erliewt, dass d’Natur eppes Lieweges ass, eppes wat ee kenne
muss, wat ee respektéieren a schütze muss, well et soss geféierlech
Ausmoossen unhëllt déi deen ach sou schlaue Mënsch net
kontrolléiere kann. Héichwaasser een zweemol a menger Kannerzäit,
ouni perséinlech Follge fir mech, sou dass ech et konnt vergiessen,
6mol an engem Joer Ufank den 90er Joren, och ouni persiénlech
Follgen, an elo all Joer Héichwaasser, nët
ëmmer
ouni perséinlech Follgen, also elo méi bedroolech.
Lo
kann ee soen, dass et dat fréier och ginn ass, dass do och Äiszeiten
a méi waarm Zäiten sech ofgewiesselt hunn, dass et gutt war, dass
een et deemools eben net verstanen huet, dass d’Welt awer weider
gaangen ass. An awer, haut wëssen a kenne mir méi, mir kënnen eis
Saachen erklären, well mir jo awer fortschrëttlech an intelligent
sinn, an awer komme mir der Welt an der Natur net hannendrunn. Mat
eidelen Hänn sti mir do, a kucken no, an d’Katastrophe wiesselen
sech of. Op der enger Säit stinn déi mat de Léierbicher,
d’Pharisäer fir a reléisen Termen ze schwetzen, op der anerer
Säit déi, deenen alles egal ass, oder déi näischt hunn an näischt
ännere kënnen oder wëllen… dat wat kloer ass a wat eis irgendwéi
eene kann, ass : de perséinleche Spaass muss bleiwen. Vergiess
ginn déi, déi längst kee Spass méi hu kënnen well hir Situatioun
auswegslos ass.
Keng
Angscht, ech wëll Iech de Spaass nët huelen, ech versiche just eis
Welt an de Mënsch e bëssi ze beschreiwen an an e Kader ze setzen.
Oft
sti mir do mat eidelen Hänn, mir musse bal wéi d’Wittfra an der
Lesung nach eng leschte Kéier iessen an da stierwen.
Oft
kucke mir iwerflächlech, si séier do mat eisen Urteeler an eisem
Verurteelen.
Eng
Grupp, déi et nawell gäeren ofkritt, sinn d’Jeeër. All Clicheeë
si mer bekannt. Nu froen ech mech, wéi et an eise Bëscher an op de
Felder giff ausgesinn, wann si net do wären a fir e gewëssenen
Equiliber vum Wëldbestand giffe suergen. Wéi wär et dann eréischt
mat dem Wëldschued ? Dann hätte mir längst och an den Dierfer
en Zonk ronderëm eis Terrainen. Niewent deem, dass d’Jeeër vill
an de Bëscher sinn an nom Wëld kucken, krank Déieren
identifizéieren, gesinn si och, wéi et mam Bësch selwer ass, wéi
eng Beem krank sinn, a mussen ëmgemaach ginn. Vill vun hinnen kucken
net nëmmen op d’Déier, mee och op de Baambestand an hëllefen do
mat.
Ech
hunn do zimmlech Respekt virunn dem Engagement, wat wäit iwwer
d’Zäit, wou d’Juegten opsinn, erausgeet.
Kloer,
dass no enger Juegt gefeiert gëtt, mee dat gesellschaftlecht a
gesellecht gehéiert och zu enger gelongener Juegt. Wivill besser
schafft et sech zesummen, wann een éierlech befrënd ass, wann een
en Deel vum Liewen deele kann ?
Ee
vun de Problemer an eiser Kierch zbsp ass, dass mir keng Zäit méi
hunn fir un gesellschaftleche Momenter deelzehuelen. D’Leit kennen
eis net méi genuch, a mir kennen d’Leit net méi, duerfir sinn
d’Kierchen zum Deel eidel.
Déi
Gruppen, wou mënschlech eng Bindung ass, wou een zesummenhält, do
ass ee bereet, méi ze investéieren.
Den
Hl Hubertus, deen als Pfalzgrof um Haff vum Theuderich III zu Paräis,
spéider zu Metz um Haff vum Pippin dem Mëttleren, mat deem hie wuel
Famill war, geliewt huet, ass nom Doud vu senger Fra als Einsiedler
an d’Bëscher vun den Ardenne gaangen, wou hien apostolesch täteg
war. 705 ass hie Bëschof ginn vun Tongeren-Maastricht, 716 huet hie
säi Bëschofssëtz op Léck verluecht an huet do d’Lambertuskierch
baue gelooss. Wuel dee wichtegste Saz an der Biographie awer ass,
dass hien als fürsorgleche Wohltäter bekannt war.
Fürsorglech
Wohltäter, si mir dat ? Kenne mir dat ? Kënne mir dat ?
Wann
ech d’Hirschlegend kucken, dass den Hubertus sech duerch
d’Erscheinung vun engem Hirsch mat engem Kräiz am Geweih deefe
gelooss huet, da muss ech och hir Interpretatiounen kucken. Déi eng
Interpretatioun seet, dass doduerch (déi Erscheinung) den Hubertus
vun enger Jeeër zu engem Nët-Jeeër ginn ass. Déi aner
Interpretatioun seet, dass hien vun engem brutale Jeeër zu engem
chrëschtlech-gemäßegte Jeeër ginn ass. Ass mir amfong déi
sympateschst Interpretatioun.
Ech
wënschen eis, dass mir net waarden, bis d’Schëff vun eiser gudder
aaler Äerd ënner gaangen ass, mee dass mir eis Verantwortung
huelen, an eis all Dag asetzen fir de Schutz vun der Natur an der
Schöpfung. Net géintenaner, mee matenaner.
De
Jeeër wënschen ech eng glécklech Hand, dass se mat Häerz a Séil
a Verstand fir den Equiliber an der Natur suergen an eis Welt sou e
Stéck méi harmonesch maachen.
Am
Evangelium huet et geheescht, dass déi aarm Wittfra méi ginn huet
wéi déi aaner, déi just eppes ginn hu vun hirem Iwerfloss, während
d’Wittra eppes ginn huet, wat se konnt ginn, och wann dat net vill
war. Schenken am Sënn vum Jesus heescht, eppes ze ginn an
tatsächlech a Gedanke bäi deem ze sinn, deem ech eppes ginn, an net
bäi mir. Ech hunn deen aneren am Bléck, an ech ginn him e Stéck vu
mir.(Kommentar vum Gérard Kieffer am Lëtzbuerger Wort vumFreideg,
8. November)
E
klengt Gedicht fir d’Jeeër zum Ofschloss :
Das
Schiessen allein macht den Jäger nicht aus.
Wer
weiter nichts kann, bleibe besser zuhaus.
Doch
wer sich ergötzt an Wild und Wald,
Auch
wenn es nicht blinzelt und knallt,
Und
wer noch hinaussieht zur jagdlosen Zeit
Wenn
Heide ung Holz sind vereist und verschneit,
Wenn
mager die Äsung und bitter die Not
Und
hinter dem Wild einherschleicht der Tod,
und
wer ihm dann wehret, ist Waidmann allein,
Der
Heger, der Pfleger kann Jäger nur sein. (Hermann Löns, Der Heger)
Hand
op d’Häerz : Schenken eis Jeeër (net och) e Stéck vu sech
fir d’Natur ouni op sech ze kucken? Schenke mir e Stéck vun
eis ouni op eis ze kucken ? Si mir fürsorgliche Wohltäter am
Liewen ? All zesummen ?
Links:
