
|
|
3. Faaschtesonndeg 7./8.3.2026 A
3. Faaschtesonndeg 7./8.3.2026 A
D'Bild vun enger Waasserquell ass eent vun deene beléiftste Motiver aus der Natur. Et gëtt ëmmer nees och fir Gott gebraucht - Gott als Quell vum Liewen. Grad als Chrëschten erwaarde mir eis ëmmer erëm nei Liewenskraaft vu Gott. Froe mir zum Ufank vun eiser Feier eisen Här Jesus ëm seng Begleedung hin zu dëser Quell vum Liewen.
Här Jesus
Christus, du weis eis däi Papp als d'Quell vun eisem Liewen. Du bass déi Wourecht, déi eisem Liewe Sënn an Zil gëtt
Dagesgebiet
Gott, eise Papp, du bass d’Quell vum Erbaarmen a vun der Guttheet. Mir stinn als Sënner virun dir an eist Gewësse klot eis un. Kuck op eis Nout a looss eis Verzeiung fannen duerch Faaschten, Gebiet a Wierker vun der Léift. Dorëms biede mir duerch Jesus Christus, eise Brudder an eisen Här. Amen.
Tu es la source de toute bonté, Seigneur, et toute miséricorde vient de toi ; tu nous as dit comment guérir du péché par le jeûne, la prière et le partage; écoute l’aveu de notre faiblesse : nous avons conscience de nos fautes, patiemment, relève-nous avec amour. Par Jésus Christ.
Lebendiger Gott, in dieser vorösterlichen Bußzeit suchen wir dich mit ganzem Herzen, denn unsere Sehnsucht nach Liebe, nach Leben und Versöhnung ist groß. Du gibst unserem Leben Orientierung und Ziel. Stärke in dieser Feier unseren Glauben, damit wir auf deinen Sohn hören und mit ihm verherrlicht werden. Darum bitten wir durch Jesus Christus, unseren Herrn. Amen.
Liesungen: Ex 17, 3-7 / Röm 5,1-2.5-8 / Joh 4, 5-42
Lesung aus dem Buch Exodus. In jenen Tagen dürstete das Volk nach Wasser und murrte gegen Mose. Sie sagten: Wozu hast du uns überhaupt aus Ägypten heraufgeführt, um mich und meine Söhne und mein Vieh vor Durst sterben zu lassen? Mose schrie zum HERRN: Was soll ich mit diesem Volk anfangen? Es fehlt nur wenig und sie steinigen mich. Der HERR antwortete Mose: Geh am Volk vorbei und nimm einige von den Ältesten Israels mit; nimm auch den Stab in die Hand, mit dem du auf den Nil geschlagen hast, und geh! Siehe, dort drüben auf dem Felsen am Horeb werde ich vor dir stehen. Dann schlag an den Felsen! Es wird Wasser herauskommen und das Volk kann trinken. Das tat Mose vor den Augen der Ältesten Israels. Den Ort nannte er Massa und Meriba, Probe und Streit, weil die Israeliten gehadert und den HERRN auf die Probe gestellt hatten, indem sie sagten: Ist der HERR in unserer Mitte oder nicht?
Kv Hört auf die Stimme des Herrn; verhärtet nicht euer Herz! Kommt,
lasst uns jubeln dem Herrn, * Kommt,
wir wollen uns niederwerfen, uns vor ihm verneigen, *
Lesung aus dem Brief des Apostels Paulus an die Gemeinde in Rom. Schwestern und Brüder! Gerecht gemacht also aus Glauben, haben wir Frieden mit Gott durch Jesus Christus, unseren Herrn. Durch ihn haben wir auch im Glauben den Zugang zu der Gnade erhalten, in der wir stehen, und rühmen uns der Hoffnung auf die Herrlichkeit Gottes. Die Hoffnung aber lässt nicht zugrunde gehen; denn die Liebe Gottes ist ausgegossen in unsere Herzen durch den Heiligen Geist, der uns gegeben ist. Denn Christus ist, als wir noch schwach waren, für die zu dieser Zeit noch Gottlosen gestorben. Dabei wird nur schwerlich jemand für einen Gerechten sterben; vielleicht wird er jedoch für einen guten Menschen sein Leben wagen. Gott aber erweist seine Liebe zu uns darin, dass Christus für uns gestorben ist, als wir noch Sünder waren.
Herr Jesus, dir sei Ruhm und Ehre! Herr, du bist der Retter der Welt. Gib mir lebendiges Wasser, damit mich nie mehr dürstet. Herr Jesus, dir sei Ruhm und Ehre!
Aus dem heiligen Evangelium nach Johannes. So kam er zu einer Stadt in Samarien, die Sychar hieß und nahe bei dem Grundstück lag, das Jakob seinem Sohn Josef vermacht hatte. Dort befand sich der Jakobsbrunnen. Jesus war müde von der Reise und setzte sich daher an den Brunnen; es war um die sechste Stunde. Da kam eine Frau aus Samarien, um Wasser zu schöpfen. Jesus sagte zu ihr: Gib mir zu trinken! Seine Jünger waren nämlich in die Stadt gegangen, um etwas zum Essen zu kaufen. Die Samariterin sagte zu ihm: Wie kannst du als Jude mich, eine Samariterin, um etwas zu trinken bitten? Die Juden verkehren nämlich nicht mit den Samaritern. Jesus antwortete ihr: Wenn du wüsstest, worin die Gabe Gottes besteht und wer es ist, der zu dir sagt: Gib mir zu trinken!, dann hättest du ihn gebeten und er hätte dir lebendiges Wasser gegeben. Sie sagte zu ihm: Herr, du hast kein Schöpfgefäß und der Brunnen ist tief; woher hast du also das lebendige Wasser? Bist du etwa größer als unser Vater Jakob, der uns den Brunnen gegeben und selbst daraus getrunken hat, wie seine Söhne und seine Herden? Jesus antwortete ihr: Wer von diesem Wasser trinkt, wird wieder Durst bekommen; wer aber von dem Wasser trinkt, das ich ihm geben werde, wird niemals mehr Durst haben; vielmehr wird das Wasser, das ich ihm gebe, in ihm zu einer Quelle werden, deren Wasser ins ewige Leben fließt. Da sagte die Frau zu ihm: Herr, gib mir dieses Wasser, damit ich keinen Durst mehr habe und nicht mehr hierherkommen muss, um Wasser zu schöpfen! Er sagte zu ihr: Geh, ruf deinen Mann und komm wieder her! Die Frau antwortete: Ich habe keinen Mann. Jesus sagte zu ihr: Du hast richtig gesagt: Ich habe keinen Mann. Denn fünf Männer hast du gehabt und der, den du jetzt hast, ist nicht dein Mann. Damit hast du die Wahrheit gesagt. Die Frau sagte zu ihm: Herr, ich sehe, dass du ein Prophet bist. Unsere Väter haben auf diesem Berg Gott angebetet; ihr aber sagt, in Jerusalem sei die Stätte, wo man anbeten muss. Jesus sprach zu ihr: Glaube mir, Frau, die Stunde kommt, zu der ihr weder auf diesem Berg noch in Jerusalem den Vater anbeten werdet. Ihr betet an, was ihr nicht kennt, wir beten an, was wir kennen; denn das Heil kommt von den Juden. Aber die Stunde kommt und sie ist schon da, zu der die wahren Beter den Vater anbeten werden im Geist und in der Wahrheit; denn so will der Vater angebetet werden. Gott ist Geist und alle, die ihn anbeten, müssen im Geist und in der Wahrheit anbeten. Die Frau sagte zu ihm: Ich weiß, dass der Messias kommt, der Christus heißt. Wenn er kommt, wird er uns alles verkünden. Da sagte Jesus zu ihr: Ich bin es, der mit dir spricht. Inzwischen waren seine Jünger zurückgekommen. Sie wunderten sich, dass er mit einer Frau sprach, doch keiner sagte: Was suchst du? oder: Was redest du mit ihr? Die Frau ließ ihren Wasserkrug stehen, kehrte zurück in die Stadt und sagte zu den Leuten: Kommt her, seht, da ist ein Mensch, der mir alles gesagt hat, was ich getan habe: Ist er vielleicht der Christus? Da gingen sie aus der Stadt heraus und kamen zu ihm. Währenddessen baten ihn seine Jünger: Rabbi, iss! Er aber sagte zu ihnen: Ich habe eine Speise zu essen, die ihr nicht kennt. Da sagten die Jünger zueinander: Hat ihm jemand etwas zu essen gebracht? Jesus sprach zu ihnen: Meine Speise ist es, den Willen dessen zu tun, der mich gesandt hat, und sein Werk zu vollenden. Sagt ihr nicht: Noch vier Monate dauert es bis zur Ernte? Sieh, ich sage euch: Erhebt eure Augen und seht, dass die Felder schon weiß sind zur Ernte! Schon empfängt der Schnitter seinen Lohn und sammelt Frucht für das ewige Leben, sodass sich der Sämann und der Schnitter gemeinsam freuen. Denn hier hat das Sprichwort recht: Einer sät und ein anderer erntet. Ich habe euch gesandt zu ernten, wofür ihr euch nicht abgemüht habt; andere haben sich abgemüht und euch ist ihre Mühe zugutegekommen. Aus jener Stadt kamen viele Samariter zum Glauben an Jesus auf das Wort der Frau hin, die bezeugt hatte: Er hat mir alles gesagt, was ich getan habe. Als die Samariter zu ihm kamen, baten sie ihn, bei ihnen zu bleiben; und er blieb dort zwei Tage. Und noch viel mehr Leute kamen zum Glauben an ihn aufgrund seiner eigenen Worte. Und zu der Frau sagten sie: Nicht mehr aufgrund deiner Rede glauben wir, denn wir haben selbst gehört und wissen: Er ist wirklich der Retter der Welt.
Lecture du livre de l'Exode. En ces jours-là, dans le désert, le peuple manquant d'eau, souffrit de la soif. Il récrimina contre Moïse et dit : « Pourquoi nous as-tu fait monter d’Égypte ? Était-ce pour nous faire mourir de soif avec nos fils et nos troupeaux ? » Moïse cria vers le Seigneur : « Que vais-je faire de ce peuple ? Encore un peu, et ils me lapideront ! » Le Seigneur dit à Moïse : « Passe devant le peuple, emmène avec toi plusieurs des anciens d’Israël, prends en main le bâton avec lequel tu as frappé le Nil, et va ! Moi, je serai là, devant toi, sur le rocher du mont Horeb. Tu frapperas le rocher, il en sortira de l’eau, et le peuple boira ! » Et Moïse fit ainsi sous les yeux des anciens d’Israël. Il donna à ce lieu le nom de Massa (c’est-à-dire : Épreuve) et Mériba (c’est-à-dire : Querelle), parce que les fils d’Israël avaient cherché querelle au Seigneur, et parce qu’ils l’avaient mis à l’épreuve, en disant : « Le Seigneur est-il au milieu de nous, oui ou non ? »
R/ Aujourd’hui, ne fermez pas votre cœur, mais écoutez la voix du Seigneur ! Venez,
crions de joie pour le Seigneur, Entrez,
inclinez-vous, prosternez-vous, Aujourd’hui
écouterez-vous sa parole ?
Lecture de la lettre de saint Paul Apôtre aux Romains. Frères, nous qui sommes devenus justes par la foi, nous voici en paix avec Dieu par notre Seigneur Jésus Christ, lui qui nous a donné, par la foi, l’accès à cette grâce dans laquelle nous sommes établis ; et nous mettons notre fierté dans l’espérance d’avoir part à la gloire de Dieu. et l’espérance ne déçoit pas, puisque l’amour de Dieu a été répandu dans nos cœurs par l’Esprit Saint qui nous a été donné. Alors que nous n’étions encore capables de rien, le Christ, au temps fixé par Dieu, est mort pour les impies que nous étions. Accepter de mourir pour un homme juste, c’est déjà difficile ; peut-être quelqu’un s’exposerait-il à mourir pour un homme de bien. Or, la preuve que Dieu nous aime, c’est que le Christ est mort pour nous, alors que nous étions encore pécheurs.
Gloire au Christ, Sagesse éternelle du Dieu vivant. Gloire à toi, Seigneur. Tu es vraiment le Sauveur du monde, Seigneur ! Donne-moi de l’eau vive : que je n’aie plus soif. Gloire au Christ, Sagesse éternelle du Dieu vivant. Gloire à toi, Seigneur.
Évangile de Jésus-Christ selon saint Jean. En ce temps-là, Jésus arriva à une ville de Samarie, appelée Sykar, près du terrain que Jacob avait donné à son fils Joseph. Là se trouvait le puits de Jacob. Jésus, fatigué par la route, s’était donc assis près de la source. C’était la sixième heure, environ midi. Arrive une femme de Samarie, qui venait puiser de l’eau. Jésus lui dit : « Donne-moi à boire. » – En effet, ses disciples étaient partis à la ville pour acheter des provisions. La Samaritaine lui dit : « Comment ! Toi, un Juif, tu me demandes à boire, à moi, une Samaritaine ? » – En effet, les Juifs ne fréquentent pas les Samaritains. Jésus lui répondit : « Si tu savais le don de Dieu et qui est celui qui te dit : “Donne-moi à boire”, c’est toi qui lui aurais demandé, et il t’aurait donné de l’eau vive. » Elle lui dit : « Seigneur, tu n’as rien pour puiser, et le puits est profond. D’où as-tu donc cette eau vive ? Serais-tu plus grand que notre père Jacob qui nous a donné ce puits, et qui en a bu lui-même, avec ses fils et ses bêtes ? » Jésus lui répondit : « Quiconque boit de cette eau aura de nouveau soif ; mais celui qui boira de l’eau que moi je lui donnerai n’aura plus jamais soif ; et l’eau que je lui donnerai deviendra en lui une source d’eau jaillissant pour la vie éternelle. » La femme lui dit : « Seigneur, donne-moi de cette eau, que je n’aie plus soif, et que je n’aie plus à venir ici pour puiser. » Jésus lui dit : « Va, appelle ton mari, et reviens. » La femme répliqua : « Je n’ai pas de mari. » Jésus reprit : « Tu as raison de dire que tu n’as pas de mari : des maris, tu en as eu cinq, et celui que tu as maintenant n’est pas ton mari ; là, tu dis vrai. » La femme lui dit : « Seigneur, je vois que tu es un prophète !... Eh bien ! Nos pères ont adoré sur la montagne qui est là, et vous, les Juifs, vous dites que le lieu où il faut adorer est à Jérusalem. » Jésus lui dit : « Femme, crois-moi : l’heure vient où vous n’irez plus ni sur cette montagne ni à Jérusalem pour adorer le Père. Vous, vous adorez ce que vous ne connaissez pas ; nous, nous adorons ce que nous connaissons, car le salut vient des Juifs. Mais l’heure vient – et c’est maintenant – où les vrais adorateurs adoreront le Père en esprit et vérité : tels sont les adorateurs que recherche le Père. Dieu est esprit, et ceux qui l’adorent, c’est en esprit et vérité qu’ils doivent l’adorer. » La femme lui dit : « Je sais qu’il vient, le Messie, celui qu’on appelle Christ. Quand il viendra, c’est lui qui nous fera connaître toutes choses. » Jésus lui dit : « Je le suis, moi qui te parle. » À ce moment-là, ses disciples arrivèrent ; ils étaient surpris de le voir parler avec une femme. Pourtant, aucun ne lui dit : « Que cherches-tu ? » ou bien : « Pourquoi parles-tu avec elle ? » La femme, laissant là sa cruche, revint à la ville et dit aux gens : « Venez voir un homme qui m’a dit tout ce que j’ai fait. Ne serait-il pas le Christ ? » Ils sortirent de la ville, et ils se dirigeaient vers lui. Entre-temps, les disciples l’appelaient : « Rabbi, viens manger. » Mais il répondit : « Pour moi, j’ai de quoi manger : c’est une nourriture que vous ne connaissez pas. » Les disciples se disaient entre eux : « Quelqu’un lui aurait-il apporté à manger ? » Jésus leur dit : « Ma nourriture, c’est de faire la volonté de Celui qui m’a envoyé et d’accomplir son œuvre. Ne dites-vous pas : “Encore quatre mois et ce sera la moisson” ? Et moi, je vous dis : Levez les yeux et regardez les champs déjà dorés pour la moisson. Dès maintenant, le moissonneur reçoit son salaire : il récolte du fruit pour la vie éternelle, si bien que le semeur se réjouit en même temps que le moissonneur. Il est bien vrai, le dicton : “L’un sème, l’autre moissonne.” Je vous ai envoyés moissonner ce qui ne vous a coûté aucun effort ; d’autres ont fait l’effort, et vous en avez bénéficié. » Beaucoup de Samaritains de cette ville crurent en Jésus, à cause de la parole de la femme qui rendait ce témoignage : « Il m’a dit tout ce que j’ai fait. » Lorsqu’ils arrivèrent auprès de lui, ils l’invitèrent à demeurer chez eux. Il y demeura deux jours. Ils furent encore beaucoup plus nombreux à croire à cause de sa parole à lui, et ils disaient à la femme : « Ce n’est plus à cause de ce que tu nous as dit que nous croyons : nous-mêmes, nous l’avons entendu, et nous savons que c’est vraiment lui le Sauveur du monde. »
Priedegt
"Si vis pacem, para bellum." - "Wann's de Fridde wëlls, da bereet de Krich vir." Dëst aalt laténgescht Spréchwuert huet nach näischt vu senger Aktualitéit agebéisst. Et schéngt eng Traditioun an alle Kulturen ze sinn, fir sech optimaalst op ee Konflikt mat anere virzebereeden. D'Geschicht vun der Mënschheet ass eng Geschicht vun de Konflikter, vun de Kricher. Ëmmer hate Mënsche Mësstraue vis-à-vis vu Friemen, Noperen, anere Länner a Kulturen. Ëmmer erëm ass no Weeër gesicht ginn, fir aneren iwwerleeën ze sinn an am Fall, wou et noutwendeg wier, iwwer si ze gewannen. Bis haut gëtt éischter Geld vun de Parlamenter fir Krichsmaterial a Fuerschung iwwer nei Waffe bewëllegt wéi fir humanitär, kulturell oder zivilisatoresch Projeten. Mësstrauen an och Grössenwahn féieren ëmmer nach zur Krichsvirbereedung. "Si vis pacem, para bellum."
Wat seet eis elo d'Evangelium vun haut? An der deemoleger Gesellschaft vun Israel war et och üblech Mësstrauen ze hu vis-à-vis vun aneren, an esouguer vis-à-vis vun Hallefbridder wéi de Mënschen aus Samaria. Duerch kulturell a reliéis liicht ënnerschiddlech Traditioune goufen et Spannungen tëschent sougenannten echte Judden a Samariter. Kee konnt deen aneren ausstoen an als gläichwäerteg ugesinn.
De Jesus allerdéngs iwwerschreit dës Grenz vum Mësstrauen. Hien schwätzt ganz normal mat der Fra um Jakobsbuer. Hien léist sech vun hir hëllefen. Hien diskutéiert mat hir a respektéiert si. Dem Jesus säi Wee ass et fir op si zouzegoen an si als gläichberechtegt an och als gläichwäerteg unzegesinn. Hien léist sech op si an an ëmgedréint. Eng gewëssen Offenheet vis-à-vis vun deem Friemen an Onbekannte gëtt hei gewisen a gelieft. Zenter Joerhonnerte ware Grenzen opgeriicht ginn a Mësstrauen a Verdächtegunge opgenaut ginn. Genau doriwwer setzt de Jesus sech ewech a geet ouni Angscht op dës Fra zou.
Wéi steet et em eis? Mir denken, fillen an handelen änlech, wéi déi Mënschen deemools, vis-à-vis vu ville Mënschen aus anere Länner, Kulturen a Reliounen. Mir baue Grenzen op, séine Mësstrauen an esou weider. Déi aner maachen dat natierlech och esou. An deemno ginn eis Weeër dann ausenaner.
Ech hu viru Jore schonn een äusserst interessant Buch vum Eugen Drewermann gelies, wat sech mam Thema Krich befaasst: "Krieg ist Krankheit, keine Lösung." Hei diskutéiert hien all méiglech Facettë vum Mënsch a Bezuch op de Krich an de Fridden. Genau awer och d'Iddie vum "Si vis pacem, para bellum", sträicht hien eraus a prangert si un. Hien weist drop hin, datt mir modern Mënschen nawell guer näischt schéngen aus der Geschicht geléiert ze hunn. "Krieg ist ein Relikt aus Zeiten, die weit in der Evolutionsgeschichte zurückliegen, er lastet auf uns als steinzeitliche Hypothek. Wir sind im Schlachthof der Geschichte gross geworden und haben über alle Zeiten hinweg Haltungen wie Tapferkeit, Mannesmut, Vaterlandsliebe oder Treue zur eigenen sozialen Bezugsgruppe als Tugenden definiert und gefeiert."[1] Mir ginn nach ëmmer Milliounen a Milliarde weltwäit aus fir de Krich virzebereeden. Et ass kaum ee Fuerschungsberäich, deen esou kräfteg vun de Staaten ënnerstëtzt gëtt, wéi deen. Mir loossen eis nach ëmmer vun Ideologien an dësem Beräich begeeschteren a leeden. Nach ëmmer gëtt Feindseelegkeet an engem extreme Moos opgebaut a propagéiert. Mir liewen nach ëmmer nom Motto: "Wien net fir eis ass, deen ass géint eis."[2]
Den Eugen Drewermann geet da ganz schaarf a Geriicht mat eiser Zäit, mat Wëssenschaftler a Politiker zugläich. An och wann säin Urteel ee wéineg krass ass, esou entbiert et dach net enger gewësser Logik a Wourecht. Ech loossen hien zu Wuert kommen: "In Deutschland gab es in den 50er Jahren eine ganze Generation von Wissenschaftlern, Carl Friedrich von Weizsäcker an der Spitze, die überlegten, ob nicht mit Los Alamos und Hiroshima die gesamte physikalisch-naturwissenschaftliche Klasse ihre Unschuld verloren habe. Wie ist es möglich, dass wir Spitzentechnologie in die Hände von Leuten geben, die nicht bloß von der Technologie keine Ahnung haben, sondern die bereit sind, auf einem moralischen Niveau zu agieren, das weit unterhalb der Reflexionsschwelle jeder möglichen Wissenschaft irgendwo in der Steinzeit liegt? Darf man Menschen mit Waffen der Moderne ausstatten, deren Mentalität sich im Paläolithikum aufhält? Hat nicht ein Naturwissenschaftler, ein Atomphysiker, ein Biogenetiker - wer auch immer - die Pflicht, über die Folgen dessen nachzudenken, was er in der sozialen und historischen Wirklichkeit mit dem anrichtet, was er da erforscht?"[3]
D'Fro ass elo, op net esouguer muncher, déi sech als d'Häre vun der Welt betruechten, an enger Mentalitéit vum Paläolithikum erëmdreiwen. Mir kucke gären op déi "Wëll" an der drëtter Welt erof. Si mir hei an Europa, an Nordamerika an esou weider besser? Reagéiere mir net all ze dacks ebe just esou? "Si vis pacem, para bellum." - "Wann's de Fridde wëlls, da bereet de Krich vir." Dat ass nach ëmmer déi virherrschend Mentalitéit an eiser dach esou pseudo-ziviliséierter Welt.
An der ganzer Welt ginn et Mënschen, Gesiichter, déi eis ukucken, déi eis froen, déi Hëllef sichen. Jo si sinn eis wuel dacks friem an dach och ganz no. Si wëlle mat eis Kontakt ophuelen, si wëlle mat eis schwätzen. All des ënnerdréckten a verfollegt Mënsche kucken eis un a stellen eis a Fro. Si froen eis no eisen Absichten. Sinn eis Absichten ëmmer esou gerecht a friddlech. Sinn eis Absichten ëmmer esou éierlech a selbstlos, wéi mir si gären histellen. Biller, Gesiichter aus enger eis friemer Welt ruffen eis op an u fir dach endlech eescht ze maache mat dem Fridden. Mä all des Leit wëllen net ee Fridden, deen aus der Gewalt eraus kënnt. Si wëllen een echte Fridden, een éierleche Fridden, deen op Gerechtegkeet baséiert. Dat, wat am Moment an eiser Welt geschitt, ass eng Manung, een Uruff un eis all. Krich war, ass a bleift ëmmer eng grouss an elle Krankheet. Krich kann net d'Léisung sinn, scho guer net fir Mënschen aus eiser Zäit. Ech géif dofir och gären dat aalt laténgescht Spréchwuert ëmänneren: "Wann's de Fridde wëlls, da bereet de Fridde vir."
[1] Eugen Drewermann, Krieg ist Krankheit, keine Lösung, Freiburg 2002, S. 7. [2] Ebd. S. 101. [3] Ebd. S. 101f.
Fürbitten
Jesus Christus ass fir eis dee wierklechen Erléiser vun der Welt. Hie stëllt eisen Duuscht no echtem Liewen. Zu him wëlle mir bieden:
* Här Jesus, du bass d'Quell vum Vertrauen. Stäerk all, déi déi frou Botschaft vun dir verkënnegen a liewe wëllen. Christus héier eis.
* Här Jesus, du bass d'Quell vun der Léift. Gëff allen, déi perséinlech oder berufflech am Déngscht um Nächste schaffen, grousse Courage an Asaz an hirer Aarbecht. Christus héier eis.
* Här Jesus, du bass d'Quell vun der Wourecht. Looss all déi, déi ee Sënn an hirem Liewe sichen, dech an däi Wuert als Guide entdecken. Christus héier eis.
* Här Jesus, du bass d'Quell vum Erbaarmen an der Guttheet. Stéi all deene bäi, déi sech a Schold verstréckt hunn, déi Mënsche verletzt an enttäuscht hunn, sou dass si nei Weeër zur Versönung fannen. Christus héier eis.
* Här Jesus, du bass d'Quell vum Liewen. Looss all eis Verstuerwen an dengem Räich vum Liicht, der Léift an dem Fridde liewen. Christus héier eis.
Éier sief dem Papp an dem Jong an dem Hellege Geescht. Wéi um Ufank, sou och elo an an all Éiwegkeet. Amen.
II.
La parole de l’évangile de ce troisième dimanche de Carême résonne encore dans notre cœur: «Donne-moi à boire.» Tellement d’hommes et de femmes dans notre monde ne connaissent pas le don que Dieu nous a fait en Jésus. Prenons-les dans notre prière et disons: Écoute-nous, Seigneur, source d’amour. — L’Église a besoin de serviteurs et de servantes qui annoncent, comme la Samaritaine, la rencontre qui a changé leur vie; pour tous ceux et celles qui le découvrent aujourd’hui, prions le Seigneur. — Les chefs d’État et leurs collaborateurs n’ont pas toujours l’ouverture des Samaritains; pour tous ceux et celles qui acceptent de revoir leur mode de gouvernement afin de l’améliorer, prions le Seigneur. — Nos amis et nos proches ont soif d’une présence qui donne du sens à leur vie; pour tous ceux et celles qui osent partager leur foi, prions le Seigneur. — Des pauvres et des personnes fragiles demandent que nous leur donnions à boire; pour ceux et celles qui se mettent au service des plus démunis, prions le Seigneur. — Le monde souligne en ce jour la Journée internationale des droits des femmes; pour les personnes qui s’engagent pour la promotion de l’égalité entre les sexes, prions le Seigneur. — Notre communauté reçoit chaque dimanche une eau qui peut devenir source de vie éternelle; pour tous ceux et celles qui nous ont transmis le don de la foi, prions le Seigneur. Seigneur, nous le savons, tu as voulu combler en nous une soif insatiable par le don de ton Fils, Jésus. Qu’à notre tour, nous partagions cette eau de vie éternelle avec nos sœurs et frères humains, afin que le monde soit transformé. Nous te le demandons par Jésus qui règne avec toi, pour les siècles des siècles. Amen. (https://fr.novalis.ca)
Gowegebiet
Que cette eucharistie nous optienne, Seigneur, à nous qui implorons ton pardon, la grâce de savoir pardonner à nos frères. Par Jésus.
Lebendiger Gott, in dieser Feier bist du es selbst, der uns zum Mahl der Versöhnung einlädt. Wir danken dir, dass du dich uns zuwendest. Lass uns in diesem Bewusstsein nun Mahl halten mit Jesus, unserem Bruder und Herrn.
Hochgebet – „Unruhig ist unser Herz“ Präfation Gott,
unser Vater. Wir danken
dir für Jesus, den Christus, der ganz Mensch war. So bitten
wir dich, Vater: die Gaben,
in denen sich dein Sohn hingab, damit wir leben. Denn in
der Nacht, in der er ausgeliefert wurde, nahm er das Brot in seine
Hände. NEHMET UND
ESSET ALLE DAVON: Ebenso
nahm er nach dem Mahl den Kelch, NEHMET UND
TRINKET ALLE DARAUS: Geheimnis
des Glaubens Darum,
Herr unser Gott, setzen wir dieses Zeichen unsres Glaubens Wir bitten
dich: Gott, du
willst das Wohl eines jeden Menschen Gedenke
der Verstorbenen die der Tod von uns getrennt hat Uns selbst
aber mache zu Menschen, die aus deiner Barmherzigkeit leben Durch ihn
und mit ihm und in ihm ist dir, Gott, allmächtiger Vater, Quelle unbekannt.
Vaterunser
Gott ass dee gudde Papp vun alle Mënschen. Hie luet eis a fir mat ze schaffen, dass jidderee ka gutt liewen. Maache mir eis op fir seng Kraaft an Hëllef a biede mir am Numm vun allen, déi ëm hiert Liewe musse fäerte mat deene Wierder, déi eisen Här Jesus eis geléiert huet: Vater unser …
Friddensgebiet
Paulus seet haut an der Liesung: „Gerecht gemacht aus Glauben, haben wir Frieden mit Gott durch Jesus Christus, unseren Herrn“ (Röm 5,1). Mir mussen ëmmer nees ëm de Glawen an de Fridde réngen. Dat ass net esou selbstverständlech. Dofir biede mir: Här Jesus Christus, maach eis all zu Mataarbechter un dengem Fridden. De Fridde sief mat iech all.
Schlussgebiet
Här eise Gott, du hues eis mat dem Brout vum Himmel gesiedegt an eis an dëser Moolzecht een Deel geschenkt vun deem, wat eis als Mënschen nach verbuergen ass. Looss an eisem Liewe siichtbar ginn, wat mir elo am Sakrament empfaangen hunn. Dorëms biede mir duerch Christus, eisen Här. Amen.
Nous avons reçu de toi, Seigneur, un avant-goût du ciel en mangeant dés ici-bas le pain du Royaume, et nous te supplions encore; fais-nous manifester par toute notre vie ce que le sacrement vient d'accomplir en nous. Par Jésus.
Lebendiger Gott, wenn wir uns jetzt weiter auf den Weg durch die Fastenzeit machen, wissen wir uns begleitet durch dein Wort und gestärkt durch das Brot des Lebens. Schenke uns Kraft und Willen zur Umkehr, dass wir mit gutem Geist und bereitwilligem Herz dem Auferstehungsfest entgegengehen können. Darum bitten wir durch Jesus Christus, unseren Herrn. Amen.
|
Äerzbistum Lëtzebuerg . Archevêché de Luxembourg
© Verschidde Rechter reservéiert . Certains droits réservés
Dateschutz . Protection des données
Ëmweltschutz . Protection de l'environnement



