3. Ouschtersonndeg A - 18./19.4.2026


Home Back Print Kontakt

3. Ouschtersonndeg A - 18./19.4.2026 - © Carlo Morbach - 15.4.2026

3. Ouschtersonndeg A - 18./19.4.2026


An eisem Liewen si mir ëmmer nees ënnerwee. An eisem Liewen als Kierch si mir op engem Wee. Awer kee weess esou richteg, wou dee soll hiféieren. Villes erschéngt eis haut dach komplizéiert ze sinn. Mir wëssen net, wat mir solle maachen a wéi mir sollen des Botschaft vum Jesus haut verkënnegen. Vill Suerge ploen eis Gemeinschaft. An dach kréie mir vum Jesus och haut ëmmer nees gesot: Versich et nach eng Kéier! Gëff net einfach op! Hie geet mat eis am Liewen. Froe mir hien ëm seng Hëllef.


Här, Jesus Christus, du gees mat eis de Wee duerch eist Liewen. Här, erbaarm dech.

Här, Jesus Christus, du lauschters op eis Suergen. Christus, erbaarm dech.

Här, Jesus Christus, duerch däi Wuert gëss du eis neie Courage. Här, erbaarm dech.


Dagesgebiet


Allmächtege Gott, looss d'Freed vun Ouschteren an eis weiderliewen, well du hues denger Kierch nei Lieweskraaft geschenkt an eis nei als deng Kanner ugeholl. Gëff eis all déi grouss Zouversiicht, datt och mir eng Kéier un der Opersteeung vun dengem Jong deelhuelen. Hien, dee mat dir an dem Hellege Geescht lieft an all Éiwegkeet. Amen.


Garde à ton peuple sa joie, Seigneur, toi qui refais ses forces et sa jeunesse ; tu nous as rendu la dignité de fils de Dieu, affermis-nous dans l’espérance de la résurrection. Par Jésus Christ.


Gott, das Licht deiner Weisheit erleuchtet die Irrenden, dass sie heimfinden zu dir. Hilf uns, so zu leben, dass wir nicht nur Christen heißen, sondern es auch sind. Darum bitten wir durch ihn, Jesus Christus, deinen Sohn, unsern Herrn und Bruder, der in der Einheit des Heiligen Geistes mit dir lebt und wirkt in alle Ewigkeit.  


Liesungen: Apg 2, 14.22-33 / 1 Petr 1, 17-21 / Joh 21, 1-14


Lesung aus der Apostelgeschichte.

Am Pfingsttag trat Petrus auf, zusammen mit den Elf; er erhob seine Stimme und begann zu reden: Ihr Juden und alle Bewohner von Jerusalem! Dies sollt ihr wissen, achtet auf meine Worte! Jesus, den Nazoräer, einen Mann, den Gott vor euch beglaubigt hat durch Machttaten, Wunder und Zeichen, die er durch ihn in eurer Mitte getan hat, wie ihr selbst wisst – ihn, der nach Gottes beschlossenem Willen und Vorauswissen hingegeben wurde, habt ihr durch die Hand von Gesetzlosen ans Kreuz geschlagen und umgebracht. Gott aber hat ihn von den Wehen des Todes befreit und auferweckt; denn es war unmöglich, dass er vom Tod festgehalten wurde. David nämlich sagt über ihn: Ich hatte den Herrn beständig vor Augen. Denn er steht mir zur Rechten, dass ich nicht wanke. Darum freute sich mein Herz und frohlockte meine Zunge und auch mein Leib wird in Hoffnung wohnen; denn du gibst meine Seele nicht der Unterwelt preis, noch lässt du deinen Frommen die Verwesung schauen. Du hast mir die Wege zum Leben gezeigt, du wirst mich erfüllen mit Freude vor deinem Angesicht. Brüder, ich darf freimütig zu euch über den Patriarchen David reden: Er starb und wurde begraben und sein Grabmal ist bei uns erhalten bis auf den heutigen Tag. Da er ein Prophet war und wusste, dass Gott ihm einen Eid geschworen hatte, einer von seinen Nach-kommen werde auf seinem Thron sitzen, sagte er vorausschauend über die Auferstehung des Christus: Er gab ihn nicht der Unterwelt preis und sein Leib schaute die Verwesung nicht. Diesen Jesus hat Gott auferweckt, dafür sind wir alle Zeugen. Zur Rechten Gottes erhöht, hat er vom Vater den verheißenen Heiligen Geist empfangen und ihn ausgegossen, wie ihr seht und hört.


Kv Du lässt mich, Herr, den Weg des Lebens erkennen.

Behüte mich, Gott, denn bei dir habe ich mich geborgen! /
Ich sagte zum Herrn: Mein Herr bist du, *
mein ganzes Glück bist du allein.
Der Herr ist mein Erbteil, er reicht mir den Becher, *
du bist es, der mein Los hält. 
– (Kv)
Ich preise den Herrn, der mir Rat gibt, *
auch in Nächten hat mich mein Innerstes gemahnt.
Ich habe mir den Herrn beständig vor Augen gestellt, *
weil er zu meiner Rechten ist, wanke ich nicht. 
– (Kv)
Darum freut sich mein Herz und jubelt meine Ehre, *
auch mein Fleisch wird wohnen in Sicherheit.
Denn du überlässt mein Leben nicht der Totenwelt; *
du lässt deinen Frommen die Grube nicht schauen. 
– Kv


Lesung aus dem ersten Brief des Apostels Petrus.

Brüdder und Schwestern! Wenn ihr den als Vater anruft, der jeden ohne Ansehen der Person nach seinem Tun beurteilt, dann führt auch, solange ihr in der Fremde seid, ein Leben in Gottesfurcht! Ihr wisst, dass ihr aus eurer nichtigen, von den Vätern ererbten Lebensweise nicht um einen vergänglichen Preis losgekauft wurdet, nicht um Silber oder Gold, sondern mit dem kostbaren Blut Christi, des Lammes ohne Fehl und Makel. Er war schon vor Grundlegung der Welt dazu ausersehen und euretwegen ist er am Ende der Zeiten erschienen. Durch ihn seid ihr zum Glauben an Gott gekommen, der ihn von den Toten auferweckt und ihm die Herrlichkeit gegeben hat, sodass ihr an Gott glauben und auf ihn hoffen könnt.


Halleluja. Halleluja. Herr Jesus, erschließ uns die Schrift! Lass unser Herz entbrennen, wenn du zu uns redest. Halleluja.


Aus dem heiligen Evangelium nach Johannes.

Danach offenbarte sich Jesus den Jüngern noch einmal, am See von Tiberias, und er offenbarte sich in folgender Weise. Simon Petrus, Thomas, genannt Didymus, Natanaël aus Kana in Galiläa, die Söhne des Zebedäus und zwei andere von seinen Jüngern waren zusammen. Simon Petrus sagte zu ihnen: Ich gehe fischen. Sie sagten zu ihm: Wir kommen auch mit. Sie gingen hinaus und stiegen in das Boot. Aber in dieser Nacht fingen sie nichts. Als es schon Morgen wurde, stand Jesus am Ufer. Doch die Jünger wussten nicht, dass es Jesus war. Jesus sagte zu ihnen: Meine Kinder, habt ihr keinen Fisch zu essen? Sie antworteten ihm: Nein. Er aber sagte zu ihnen: Werft das Netz auf der rechten Seite des Bootes aus und ihr werdet etwas finden. Sie warfen das Netz aus und konnten es nicht wieder einholen, so voller Fische war es. Da sagte der Jünger, den Jesus liebte, zu Petrus: Es ist der Herr! Als Simon Petrus hörte, dass es der Herr sei, gürtete er sich das Obergewand um, weil er nackt war, und sprang in den See. Dann kamen die anderen Jünger mit dem Boot - sie waren nämlich nicht weit vom Land entfernt, nur etwa zweihundert Ellen - und zogen das Netz mit den Fischen hinter sich her. Als sie an Land gingen, sahen sie am Boden ein Kohlenfeuer und darauf Fisch und Brot liegen. Jesus sagte zu ihnen: Bringt von den Fischen, die ihr gerade gefangen habt! Da stieg Simon Petrus ans Ufer und zog das Netz an Land. Es war mit hundertdreiundfünfzig großen Fischen gefüllt, und obwohl es so viele waren, zerriss das Netz nicht. Jesus sagte zu ihnen: Kommt her und esst! Keiner von den Jüngern wagte ihn zu befragen: Wer bist du? Denn sie wussten, dass es der Herr war. Jesus trat heran, nahm das Brot und gab es ihnen, ebenso den Fisch. Dies war schon das dritte Mal, dass Jesus sich den Jüngern offenbarte, seit er von den Toten auferstanden war.


Lecture du livre des Actes des Apôtres.

Alors Pierre, debout avec les onze autres Apôtres, éleva la voix et leur fit cette déclaration: «Vous, Juifs, et vous tous qui résidez à Jérusalem, sachez bien ceci, prêtez l’oreille à mes paroles. Jésus le Nazaréen, homme que Dieu a accrédité auprès de vous en accomplissant par lui des miracles, des prodiges et des signes au milieu de vous, comme vous le savez vous-mêmes. Cet homme, livré selon le dessein bien arrêté et la prescience de Dieu, vous l’avez supprimé en le clouant sur le bois par la main des impies. Mais Dieu l’a ressuscité en le délivrant des douleurs de la mort, car il n’était pas possible qu’elle le retienne en son pouvoir. En effet, c’est de lui que parle David dans le psaume: Je voyais le Seigneur devant moi sans relâche: il est à ma droite, je suis inébranlable. C’est pourquoi mon cœur est en fête, et ma langue exulte de joie; ma chair elle-même reposera dans l’espérance: tu ne peux m’abandonner au séjour des morts ni laisser ton fidèle voir la corruption. Tu m’as appris des chemins de vie, tu me rempliras d’allégresse par ta présence. Frères, il est permis de vous dire avec assurance, au sujet du patriarche David, qu’il est mort, qu’il a été enseveli, et que son tombeau est encore aujourd’hui chez nous. Comme il était prophète, il savait que Dieu lui avait juré de faire asseoir sur son trône un homme issu de lui. Il a vu d’avance la résurrection du Christ, dont il a parlé ainsi: Il n’a pas été abandonné à la mort, et sa chair n’a pas vu la corruption. Ce Jésus, Dieu l’a ressuscité; nous tous, nous en sommes témoins. Élevé par la droite de Dieu, il a reçu du Père l’Esprit Saint qui était promis, et il l’a répandu sur nous, ainsi que vous le voyez et l’entendez.


R/ Tu m’apprends, Seigneur, le chemin de la vie.

Garde-moi, mon Dieu : j’ai fait de toi mon refuge.
J’ai dit au Seigneur : « Tu es mon Dieu !
Seigneur, mon partage et ma coupe :
de toi dépend mon sort. »
R

Je bénis le Seigneur qui me conseille :
même la nuit mon cœur m’avertit.
Je garde le Seigneur devant moi sans relâche ;
il est à ma droite : je suis inébranlable.
R

Mon cœur exulte, mon âme est en fête,
ma chair elle-même repose en confiance :
tu ne peux m’abandonner à la mort
ni laisser ton ami voir la corruption.
R

Tu m’apprends le chemin de la vie :
devant ta face, débordement de joie !
À ta droite, éternité de délices !
R


Lecture de la première lettre de saint Pierre apôtre.

Bien-aimés, si vous invoquez comme Père celui qui juge impartialement chacun selon son œuvre, vivez donc dans la crainte de Dieu, pendant le temps où vous résidez ici-bas en étrangers. Vous le savez : ce n’est pas par des biens corruptibles, l’argent ou l’or, que vous avez été rachetés de la conduite superficielle héritée de vos pères ; mais c’est par un sang précieux, celui d’un agneau sans défaut et sans tache, le Christ. Dès avant la fondation du monde, Dieu l’avait désigné d’avance et il l’a manifesté à la fin des temps à cause de vous. C’est bien par lui que vous croyez en Dieu, qui l’a ressuscité d’entre les morts et qui lui a donné la gloire ; ainsi vous mettez votre foi et votre espérance en Dieu.


Alléluia. Alléluia. Seigneur Jésus, ouvre-nous les Écritures ! Que notre cœur devienne brûlant tandis que tu nous parles. Alléluia. 


Évangile de Jésus Christ selon saint Jean.

Après cela, Jésus se manifesta encore aux disciples sur le bord de la mer de Tibériade, et voici comment. Il y avait là, ensemble, Simon -Pierre, avec Thomas, appelé Didyme (c’est-à-dire Jumeau), Nathanaël, de Cana de Galilée, les fils de Zébédée, et deux autres de ses disciples. Simon-Pierre leur dit: «Je m’en vais à la pêche.» Ils lui répondent: «Nous aussi, nous allons avec toi.» Ils partirent et montèrent dans la barque; or, cette nuit-là, ils ne prirent rien. Au lever du jour, Jésus se tenait sur le rivage, mais les disciples ne savaient pas que c’était lui. Jésus leur dit: «Les enfants, auriez-vous quelque chose à manger?» Ils lui répondirent: «Non.» Il leur dit: «Jetez le filet à droite de la barque, et vous trouverez.» Ils jetèrent donc le filet, et cette fois ils n’arrivaient pas à le tirer, tellement il y avait de poissons. Alors, le disciple que Jésus aimait dit à Pierre: «C’est le Seigneur!» Quand Simon-Pierre entendit que c’était le Seigneur, il passa un vêtement, car il n’avait rien sur lui, et il se jeta à l’eau. Les autres disciples arrivèrent en barque, traînant le filet plein de poissons; la terre n’était qu’à une centaine de mètres. Une fois descendus à terre, ils aperçoivent, disposé là, un feu de braise avec du poisson posé dessus, et du pain. Jésus leur dit: «Apportez donc de ces poissons que vous ve-nez de prendre.» Simon-Pierre remonta et tira jusqu’à terre le filet plein de gros poissons: il y en avait cent cinquante-trois. Et, malgré cette quantité, le filet ne s’était pas déchiré. Jésus leur dit alors: «Venez manger.» Aucun des disciples n’osait lui demander: «Qui es-tu?» Ils savaient que c’était le Seigneur. Jésus s’approche; il prend le pain et le leur donne; et de même pour le poisson. C’était la troisième fois que Jésus ressuscité d’entre les morts se manifestait à ses disciples.


Priedegt


Op deen éischte Bléck passt eis Liesung aus dem éischte Péitrusbréif net esou richteg an eis Ouschterzäit eran. En ass zimmlech krass a sengen Aussoen an och net onbedéngt esou ganz frëndlech. An awer, wann ee genee hikuckt, kann een esou munches entdecken, dat äusserst richteg a wäertvoll ass. Ech géif haut gäre verschidde Gedanken opgräifen an diskutéieren.


"Wenn ihr den als Vater anruft, der jeden ohne Ansehen der Person nach seinem Tun beurteilt, dann führt auch, solange ihr in der Fremde seid, ein Leben in Gottesfurcht!" (1 Petr 1, 17) Schonn eleng dësen Ufankssaz vun der Liesung vun haut huet et am Fong a sech. Am original Text steet "krinonta" - "der Richtende". Gott ass de Riichter, deen, deen ouni op d'Persoun ze kucke riicht no de Wierker, déi een als Mënsch gemaach oder eben och net gemaach huet. Eis Mënsche vun haut ass dës Iddie vun engem Gott, dee riicht, net onbedéngt ganz angeneem. Mir kënne mat esou Gedanken net all ze vill méi ufänken. A grad dofir provozéiert esou een Text dann och a luet a fir nozedenken. Gi mir dofir ee wéineg an d'Geschicht.


An der Reliounsgeschicht ass d'Iddie vun engem Gott, deen nom Doud de Mënsch beurteelt zimmlech verbreet a léist sech och schonn zënter 2000 viru Christus noweisen. Am ägypteschen "Totenbuch" gëtt z.B. ganz däitlech virausgesat, dass et op der anerer Säit vum Doud eng "Vergeltung" fir Doten am Liewe gëtt. D'Gëtter sinn hei als Verkierperunge vun deem Gudden an als Garante vun der Wourecht an der Gerechtegkeet ugesinn. Si kënnen also deem Béisen, wat geschitt a gemaach gëtt, net gläichgülteg géintiwwer stoen. Dofir ginn et dann eben och ethesch Krittären, déi entscheeden, op a wéi een an d'Jenseits antrëtt. Dee griichesche Philosoph Platon huet dann am Fong dës Virstellungen an eisem westlechen Denke populär gemaach duerch seng Schrëften. Allerdéngs ass dëst philosophescht Nodenken iwwert Gutt a Béis vläicht gëeegent fir eng gerecht Weltuerdnung ze verteidegen an ze schafen, awer um Enn gëtt et kee Beweis, dass et esou eng ofschléissend Gerechtegkeet am Jenseits gëtt. Hei bleiwen eis da just mythesch Erzielungen, déi eis wéi an engem Gläichnis däitlech maachen, dass eis Welt an hirem Ënneren vu Wourecht a gerechter Uerdnung gepräägt ass. Dës Wourecht a Gerechtegkeet vun der Welt un sech geet iwwert eist perséinlecht kuerzt Liewen, iwwert eis individuell kleng Existenz eraus. A grad dowéinst verweist si eis ëmmer nees op déi grouss Verantwortung fir d'Liewen an dëser Welt insgesamt.


Am AT ass dës Iddie vun engem Gott als Riichter dofir och präsent a geleefeg. Awer hei gëtt nach net vun engem Geriicht iwwert eis mënschlech Dote geschwat. Villméi ass Gott ee Riichter an deem Sënn, dass hien als Schëpfer an d'Weltgeschéien agräift an et eben net zouléisst, dass dës Welt zerstéiert gëtt. Dofir gëtt et am AT och d'Iddie vun enger kompletter Nei-Schëpfung. Gott uerdent d'Wierklechkeet total nei. Och wann dëst mat Schrecke verbonnen ass, sou gëtt dës Nei-Schëpfung ëmmer nees erbäi geseent an drëm gebiet: "Gott der Vergeltung, Jahwe, Gott der Vergeltung, erscheine! Erhebe dich, Richter der Welt. Vergelte den Stolzen ihr Tun" (Ps 94,1f.), heescht et am Psalm 94. Et sinn natierlech haaptsächlech déi, déi leiden, déi sech dat Geriicht vu Gott erhoffen an erbäi wënschen. An awer kann ee soen, dass am AT dëst Geriicht vu Gott ee Bild dofir ass, dass eis Welt mat Léift a Baarmhäerzegkeet erschaffen ass. D'Geriicht vu Gott ass d'Konsequenz vu senger Baarmhäerzegkeet.


Natierlech huet d'Ukënnegung vum Geriicht och am AT schonn ee Charakter, deen drot, besonnesch da wann si op ee falscht Verhale vu Mënschen of ziilt. D'AT kennt och schonn de Gedanke vun der Verantwortung viru Gott, allerdéngs éischter kollektiv geduecht, also dass ee Vollek beispillsweis viru Geriicht muss trieden. Am Urchrëschtentum wandelt sech dann dës Opfaassung an deen Eenzelnen trëtt mat senger Verantwortung an den Zentrum vun den Iwwerleeungen. D'Chrëschtentum verbënnt elo déi altestamentlech an déi griichesch Virstellunge vu Geriicht matenaner. Sou entsteet dann och d'Virstellung vun engem jéngste Geriicht wou dann déi individuell Dote beurteelt an och sanktionéiert ginn. An esou entwéckelen sech am Chrëschtentum déi ganz speziell Iwwerleeungen iwwert dat, wat nom Doud geschitt, a wat fir Konsequenzen dat da fir eist Mënschebild a fir d'Begrënnung vun enger Ethik huet.


Fir eis haut klengt dat alles zimmlech al a mir wëllen eis och deelweis guer net méi Gedanken iwwert esou een Thema maachen. Mir liewen einfach an den Dag eran a loosse Gottes Waasser iwwert Gottes Land lafen. Ethescht Verhale wëlle mir net méi aus engem gegleefte Gottes-Geriicht um Enn vun der Welt oder och um Enn vun eisem Liewen hier leeden. Allerdéngs stellen sech och deem moderne Mënsch vun haut eng Rei vu Froen, déi schonn deemools gestalt goufen an déi och haut vläicht méi aktuell schénge wéi jeemools virdrun. Mir sinn eis haut ëm dat eigentlecht "Onbedeite-Sinn" vun eiser individueller Existenz extrem bewosst. Mir wëssen, dass dat eenzelt Liewe keng allzegrouss Bedeitung huet an sou handele mir jo villfach. An awer huet dëst eenzelt Liewe viru Gott an eisem chrëschtlechen Denken eng grouss Bedeitung. Näischt ass do ëmsoss oder onwürdeg oder iwwerflësseg. Jidderee vun eis huet säi Liewen als ee Geschenk, als eng "Leihgabe". Jidderee kritt eng bestëmmten Zäit, fir an dëser Welt mat ze schaffen an eben um Enn trëtt de Mënsch an ee Geriicht an, wou säi Liewe gekuckt gëtt. Jidder eenzelne Mënsch steet deemno an der Verantwortung an hie kann dës Verantwortung och net delegéieren oder ofleenen. Et geet also deemools wéi och nach haut ëm eis Verantwortung als eenzelne Mënsch. Ech ka mech net entzéien. Och modern Ethiken, déi sech net op ee Gott beruffen, kënnen nëmme mat dëser perséinlecher Verantwortung vum Eenzelnen operéieren.


Do stellt sech dann natierlech d'Fro: Brauch ech haut nach Relioun? Vill Zäitgenosse soe ganz däitlech, dass si keng Relioun méi brauchen. Hier Ethik begrënnen si eleng aus dem Mënsch eraus, eleng aus der Iddie, dass all Mënsche gläich sinn u Recht an u Würd. Kann dat awer duergoen? Brénge mir et fäerdeg domadder eng gerecht a Welt opzebauen, an der jidderee liewe kann? Natierlech kann een eis als Chrëschten och ëmmer nees de Spigel virhalen a soen, mir wieren och net besser, och bäi eis géif et Ongerechtegkeeten asw. Sécher dat gëtt et. An awer ass do déi kleng Nuance, déi mir als Chrëschten dann dach maachen. Fir eis gëtt et eng perséinlech Verantwortung, déi iwwert eist individuellt Liewen eraus geet. Ech versti mech als Chrëscht als een, deen eben och iwwert dëst ierdescht Liewen eraus zur Verantwortung gezu gëtt. Géif et nëmmen dëst Liewen hei op der Äerd, ouni Gott, da kéint ech mech jo mat Liichtegkeet all menger Verantwortung entzéien. Da kéint ech liewen ouni Rücksicht op anerer, eleng zu mengem Pleséier. Wien kéint mech dann an d'Verantwortung ruffen, wann ech keen Iwwertriede vun engem Gesetz maachen. Liewen no Gesetz a Recht ass eben nach laang kee Liewen a Verantwortung an a Respekt virun dem Mënsch. Awer genee dat, dësen déiwe Respekt, dës Léift zum Liewen un sech gëtt vun eis gefrot, wa mir eis zu Jesus Christus bekennen. Genee dorop kënnt et un. Dat ass "ein Leben in Gottesfurcht", wéi de Péitrusbréif seet. Et huet näischt mat Angscht ze dinn, et huet einfach eppes mat Respekt ze dinn, mat fundamentaler Wourecht a Gerechtegkeet. "Wenn ihr den als Vater anruft, der jeden ohne Ansehen der Person nach seinem Tun beurteilt, dann führt auch, solange ihr in der Fremde seid, ein Leben in Gottesfurcht."! (Vgl. fir d'Priedegt: Reinhard Feldmeier, Der erste Brief des Petrus, ThHkNT 15/I, Leipzig 2005, S 72-75)


Fürbitten


Mat senger Opersteeung vun den Doudegen huet eis de Jesus ee grousse Grond gi fir op hien ze vertrauen. Zu him wëlle mir bieden:


* Fir all, déi sech am Staat an an der Gesellschaft fir ee gutt Auskomme mat enaner asetzen: Gëff hinnen Ausdauer an Zouversiicht, a looss hiert Wierken erfollegräich sinn. Christus héier eis.


* Fir eis chrëschtlech Gemeinschaft: Gëff eis de Mutt, op dech ze vertrauen an eis ëm déi Mënschen ze këmmeren, déi eis Hëllef brauchen. Christus héier eis.


* Fir all déi Mënschen, déi keen Auswee wëssen aus hirer Krankheet, hirer Nout a Verzweiwlung: Datt si Trouscht fannen duerch däi gutt Wuert an duerch d'Matgoe vun hire Matmënschen. Christus héier eis.


* Fir de Fridden an der Welt a besonnesch fir d'Mënschen, déi duerch Krich an der Nout sinn: Datt si Hëllef an nei Gerechtegkeet fannen. Christus héier eis.


*Fir all eis verstuerwe Bridder a Schwësteren: Looss si béi dir dat Liewe fannen, dat's du och eis versprach hues. Christus héier eis.


Här Jesus Christus, d'Begéinung mat dir gëtt eis all neie Mutt an nei Kraaft. Mir froen dech lauschter op eis Gebieder. Dech luewen an éiere mir elo an an all Éiwegkeet. Amen.


II.


Nos chemins de misère et de joie ne sont pas inconnus de la part de Dieu, notre Père; il a envoyé son Fils pour faire route avec nous. En toute confiance, présentons-lui nos demandes.

Seigneur, accompagne-nous sur tous nos chemins.

Prions pour l’Église, afin qu’à l’image du Christ marchant avec les disciples d’Emmaüs, elle sache accompagner les personnes qui s’approchent d’elle et leur transmettre la joie.

– Prions pour les personnes qui ont pour tâche de scruter et de faire comprendre les Écritures, afin qu’elles aient toujours le cœur brûlant quand elles transmettent la parole de Dieu.

– Prions pour les personnes qui vivent un deuil, afin qu’elles trouvent à leurs côtés des oreilles pour les écouter et des cœurs pour compatir à leurs souffrances.

Prions pour les personnes qui ne trouvent pas de sens à leur vie, afin qu’elles rencontrent sur leur chemin des témoins d’espérance.

Prions pour nos communautés chrétiennes, afin qu’elles sachent reconnaître les signes de la présence du Christ à la fraction du pain.

Dieu notre Père, toi qui n’as pas hésité à envoyer ton Fils marcher sur nos routes humaines, entends les prières que nous t’adressons. Daigne les exaucer par Jésus, le Christ, notre Seigneur, lui qui règne avec toi et le Saint-Esprit, maintenant et pour les siècles des siècles. Amen.

(https://fr.novalis.ca)


Gowegebiet


Allmächtege Gott, huel eis Gowen un, déi mir dir an der Freed vun Ouschteren duerbréngen. Du hues eis Grond ginn zou dëser Freed. Erhal eis doranner bis mir béi dir liewen. Dorëms biede mir, duerch Christus eisen Här. Amen.


Accueille, Seigneur, les dons de ton Église en fête: tu es ä l'origine d'un si grand bonheur, qu'il s'épanouisse en joie éternelle. Par Jésus.


Guter Gott, nimm die Gaben an, die deine Kirche in österlicher Freude vor dich bringt. Du hast ihr Grund gegeben zu solchem Jubel. Erhalte ihr die Freude bis zur Vollendung durch Christus, unsern Herrn.  


Hochgebet – „Was Menschen bewegt“

Präfation
Ja, wir wollen dir danken, großer Gott.
Du weißt, was Menschen bewegt an Hoffnung und Zweifel,
an Freude und an Unsicherheit.
Du bist größer als unser Herz und auf jeden von uns ist dein Auge gerichtet.
Wir vertrauen dir und ersehnen deinen Heiligen Geist,
der uns führt und stärkt auf dem Weg der Nachfolge.
In dieser Feier geben wir dir die Ehre
und rufen dir mit allen Engeln und Heiligen zu:

Sanctus

Ja, heilig bist du großer Gott, und auch Jesus Christus,
dein Sohn und unser Herr, der voll von deiner Kraft war
und aus deinem Geist gesprochen und gehandelt hat.

In ihm ist uns deine Gnade erschienen, deine Sanftmut und deine Treue.

Christus Jesus war, wie wir sein möchten:
ein Mensch, der aus dir lebte,
ein Freund, der die Liebe weiterschenkte,
ein Hirte, der nicht aus Eigennutz lebte,
sondern sein Leben für die anderen hingab.

Zu seinem Gedächtnis nehmen wir darum
das Brot und brechen es füreinander;
damit wir nie vergessen, was er für uns getan hat
und was wir füreinander tun sollen.

So bitten wir dich, Gott unser Vater:
Sende deinen Heiligen Geist über Brot und Wein,
damit sie für uns
 + zu Leib und Blut Jesu Christi werden.

Denn am Abend, an dem er ausgeliefert wurde
und sich aus freiem Willen dem Leiden unterwarf,
nahm er das Brot und sagte Dank,
brach es, reichte es seinen Jüngern und sprach:


NEHMET UND ESSET ALLE DAVON:

DAS IST MEIN LEIB, DER FÜR EUCH HINGEGEBEN WIRD.


Ebenso nahm er nach dem Mahl den Kelch,
dankte wiederum, reichte ihn seinen Jüngern und sprach:


NEHMET UND TRINKET ALLE DARAUS:
DAS IST DER KELCH
DES NEUEN UND EWIGEN BUNDES.
MEIN BLUT, DAS FÜR EUCH
UND FÜR ALLE VERGOSSEN WIRD
ZUR VERGEBUNG DER SÜNDEN.
TUT DIES ZU MEINEM GEDÄCHTNIS.


Geheimnis des Glaubens

Wenn du, Gott, Jesus aus dem Tod gerettet hast, wenn er bei dir lebt:
dann rette auch uns und hole auch uns in deine Nähe
und mach uns neu durch das Leben, das du uns schenken willst.

Vater, weil Jesus uns im Leben nahe ist, finden wir Worte, dir zu danken.
Vereint durch seinen Auftrag stehen wir da, bereit hinauszugehen, weil er uns sendet.

Er hat uns Freunde genannt, weil wir seine Gedanken kennen.
Er hat uns seinen Geist gegeben, den Geist der Menschenfreundlichkeit und Liebe,
damit wir seinen Auftrag nicht vergessen.

Wir danken dir, dass du uns fähig machst, immer wieder einen neuen Anfang zu setzen.
Wir danken dir für das Vertrauen, das wir einander schenken dürfen.
Wir danken dir für jedes gute Wort, das wir empfangen oder geben.
Wir danken dir, dass du uns Christus gegeben hast, durch den wir so vieles vermögen.

Wir bitten für die Verantwortlichen in unserer Kirche,
für Papst Franziskus, für unsere Bischöfe und alle Gläubigen:
Schenke ihnen jene Liebe, die Wunden heilt, die Versöhnung stiftet
und gebrochene Herzen aufrichtet.

Unseren Verstorbenen, mit denen wir uns immer noch in Liebe verbunden fühlen,
schenke die ewige Freude in deinem Reich.
Geleite sie in deine Gegenwart, zusammen mit Maria und Josef,
den Aposteln und Blutzeugen und mit allen Heiligen, die schon bei dir leben.

Mit ihnen allen singen wir dir das große Lob
und erwarten das herrliche Kommen deines Reiches,
wo wir mit der ganzen Schöpfung, erlöst von Sünde und Tod,
dich verherrlichen werden durch Christus, unseren Herrn.

Durch ihn und mit ihm und in ihm ist dir, Gott, allmächtiger Vater,
in der Einheit des Heiligen Geistes alle Herrlichkeit und Ehre jetzt und in Ewigkeit.

Quelle unbekannt


Vaterunser


De Jesus huet mat senge Frënn zesumme giess. Hien huet hinnen, dat ginn, wat si gebraucht hunn. Wéi vill Mënsche leiden an dësen Deeg Honger a kréien net déi néideg Grondlagen zougestanen. Ganz besonnesch fir si wëlle mir bieden, wéi hien eis et geléiert huet: Vater unser …


Friddensgebiet


Den Härgott ass e Gott vun der Léift, der Freed an dem Fridden. Hie rifft eis an ee Liewen a Léift a Fridde mat eise Matmënschen op der ganzer Welt. Dofir wëlle mir bieden: Här Jesus Christus, hëllef eis ëmmer nees fir Fridden ze suergen, an eiser Famill, an eisem Frëndeskrees, an eisem Land an iwwerall. De Fridde vun eisem Här Jesus Christus sief mat iech all.


Schlussgebiet


Éiwege Gott, du hues an eis d’Botschaft vun Ouschteren nei opliichte gelooss. Kuck elo a Guttheet op eis a bleif bäi eis mat denger Gnod, bis mir zum éiwege Liewe bäi dir operstinn. Dorëms biede mir, duerch Christus eisen Här. Amen.


Regarde avec bonté, Seigneur, le peuple que tu as renové par tes sacrements: accorde-nous de parvenir à la réssurection bienheureuse, toi qui nous as destinés à connaître ta gloire. Par Jésus.


Gott, du Geber alles Guten, wir danken dir für das Brot des Lebens und den Wein der Freude. Aus deiner Hand durften wir sie empfangen. Lass uns, geleitet von dir, allzeit dankbar sein in Wort und Tat durch Jesus Christus, unsern Herrn.


Mass vum 12. Abrëll

Links:

Top

Online Pastoral

Lëscht vun de Sonndesgottesdéngschter

 
Service Kommunikatioun a Press . Service Communication et Presse
Äerzbistum Lëtzebuerg . Archevêché de Luxembourg

© Verschidde Rechter reservéiert . Certains droits réservés
Dateschutz . Protection des données
Ëmweltschutz . Protection de l'environnement